ColumnSylvain Ephimenco

Een rauwe, aangrijpende hartekreet tijdens het proces van Gökmen T.

Ik doe dit voor mijn geloof, jullie maken moslims dood en willen ons geloof van ons afpakken, maar gaat niet lukken. Allah is groot.” Dit is wat Gökmen T. op een briefje in een vluchtauto achterliet, nadat hij op 18 maart 2019 in Utrecht vier mensen had vermoord en zes anderen had verwond. Een zeer korte verantwoording, maar een die toch doet denken aan het manifest dat de Duitser Tobias R. achterliet, nadat hij op 19 februari in Hanau acht mensen van buitenlandse afkomst en zijn eigen moeder had vermoord. Twee terroristische aanslagen. De eerste door een Neder-Turkse jihadist in naam van Allah, de tweede door een Duitse racist in naam van blanke suprematie. Twee laffe daden die slachtoffers het leven ontnamen en het leven van nabestaanden ruïneerden.

Deze week werden nabestaanden door Gökmen T. tijdens zijn proces zwaar geschoffeerd. Hun immense leed werd hierdoor vergroot. Dit zal familie en vrienden van slachtoffers van Tobias R. bespaard blijven: hij pleegde zelfmoord. Eerst dacht ik dat het tweede geval een betere uitkomst was: nabestaanden wordt ten minste niet nog meer pijn aangedaan. Gisteren veranderde ik van mening, toen ik op nos.nl de video zag – meer dan 500.000 keer bekeken – van de ­vader van een slachtoffer, die tijdens het proces Gökmen T. op zijn misdaad aansprak. Een rauwe en aangrijpende hartekreet die voor deze gebroken vader, ondanks de schoffering door de dader, cruciaal en noodzakelijk moet zijn geweest.

Hier volgt een samenvatting van zijn woorden.

“Je kan wel zitten lachen, meneer T., maar dan moet je ­lachen als je begraven wordt. Dan zit ik hard te lachen. Dan stamp ik lekker op je graf. Sinds je mijn dochter uit haar jonge leven hebt gerukt, ben ik al bezig met de dag waarop ik hier wilde staan en het woord tot jou, de moordenaar van vier onschuldige mensen, kon richten. Ik spreek nu over mijn dochter, mijn alles, mijn 19-jarige Roos. Lieve dochter, keurig meisje met leuke vrienden. Mijn dochter die geen onderscheid maakte. 

Sterker nog: een van haar beste vrienden was een moslim. Maar jij hebt die dag ­bewust alleen op westers ogende mensen geschoten en bent over mijn dochter heen gestapt. Het laffe was dat je ook nog terugging, terwijl mijn dochter stervende was, om haar de kogel te geven. De tweede kogel, die je voor jezelf had moeten bewaren, lafaard! Schijtbal ben je! 

En dan kan je lachen, maar mijn hele leven blijf ik je volgen, elke stap die je zet, en als je ooit buiten komt, dan hoop ik dat Allah je gelijk pakt, dat er een vrachtwagen over je heen rijdt. Ik wil dat je voor de rest van je leven in de cel blijft op de terreurafdeling zonder enige vreugde, zonder privacy. Ja, je kan lachen, maar ik lach als laatste.

Ik wil dat de samenleving tegen jou wordt beschermd. En ik hoop dat dankzij deze waarschuwing, de gestoorde terroristische ideeën van andere kansloze mensen nergens toe leiden. En ik hoop dat ze er eens mee stoppen, want we hebben en kennen alleen maar liefde, en jullie kennen alleen maar haat.”

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden