ColumnSylvain Ephimenco

Een rare column, maar het zijn ook rare tijden

Gisteren kwamen ze Paolo (80) ophalen of misschien was het eergisteren. Ik ben er niet zeker van. Als je in huis opgesloten zit heb je soms geen notie meer van de tijd. Bovendien realiseer ik me nu dat deze opening verdacht veel lijkt op die uit de roman ‘De vreemdeling’ van Albert Camus: ‘Vandaag is moeder gestorven. Of misschien gisteren, ik weet het niet.’ 

Omdat ik mijn gebrek aan nauwkeurigheid niet kan uitstaan, grijp ik nu naar mijn smartphone. Ja, ik was gisteren of eergisteren zo onbeschaamd om door het raam het vertrek per ambulance van onze benedenbuurman Paolo te filmen. Noem het maar een journalistieke afwijking. Nog altijd als ik een sirene hoor, heb ik de neiging het razende zwaailicht achterna te rennen. 

Eigenlijk had ik niet hier in Italië moeten zijn maar in Frankrijk, om voor mijn oude moeder (88) te zorgen. Na een paar weken zou ik naar Nederland zijn teruggekeerd, op tijd voor de bevalling van mijn jongste dochter. Mijn moeder, intussen, moet het hebben van haar buren. Af en toe bellen ze bij haar aan met handschoenen aan en een mondkapje op, en leggen haar boodschappen netjes op de grond voor de deur. Meer dan haar iedere dag opbellen, is mij niet gegeven. Voorlopig. 

Verfrommeld gezichtje, hartvormig mondje

Dochterlief kon helaas die te vroege weeën niet meer onderdrukken en beviel afgelopen zaterdag, een maand te vroeg, van een dochter in het Erasmus MC. Uitgerekend in het ziekenhuis waar bijna iedere avond in het Journaal een NOS-verslaggever voor staat en de kijkers bijpraat. Nog geen uur na de bevalling kreeg ik een foto van de baby. Verfrommeld gezichtje, hartvormig mondje. Tweeënhalve kilo jong vlees met wat restjes huidsmeer op het hoofd. Zonder te aarzelen deelde ik de kostbare foto met 4341 virtuele vrienden op Facebook en kreeg 393 felicitaties voor terug. Later op de avond viel ik uitgeput op de bank voor het Netflix-scherm. 

Intussen heb ik het filmpje bekeken, maar mijn applicatie geeft geen datum aan. De mannen van de ambulance dragen beschermde kleding in die video. Het viel me wel op dat op de ziekenwagen stond geschreven: ‘Emergency ward unit’. Die Italianen met veel geëmigreerde voorouders in Amerika hebben een ziekelijke fascinatie voor het Engels. 

Geliefde heeft zich wel afgevraagd of het niet door haar kwam dat Paolo nu naar de intensieve care moest. Ik probeerde dit uit haar hoofd te praten. De weken ervoor had ze last van hoesten, koorts, diarree en verlies van smaak. Maar die koppige Paolo was ook te lang in zijn sigarenwinkel blijven werken. Het was nog in de tijd dat niet iedere klant een mondkapje droeg. Paolo was ook somberder geworden, maakte niet zoals gebruikelijk zijn talrijke grapjes over seks. Ook greep hij niet meer lachend en ostentatief naar zijn kruis, als een soort Michael Jackson op leeftijd. 

Dit herlezend besef ik wel dat dit een rare column is. Maar het zijn ook rare tijden. Als ik maar niet een volgende keer mijn stukje met de woorden van Camus in ‘De vreemdeling’ moet beginnen.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden