Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een proefschrift schrijven: dat doe ik dus nooit meer

Opinie

Naema Tahir

© Maartje Geels
column

De laatste loodjes wegen het zwaarst. Zo is het ook met mijn proefschrift, mijn grote academische werk, waar ik in 2015 aan begon. Over de inhoud – het gaat over het gearrangeerde huwelijk en de mensenrechten – schrijf ik graag later eens. Nu wil ik vooral ingaan op hoe zwaar het is, een proefschrift schrijven.

Iedere promovendus die ik ken, valt het zwaar. Sommigen stoppen ermee. Anderen doen er wel 10 of 20 jaar over. Een paar halen het netjes binnen de tijd. Dat is nog steeds mijn hoop.

Lees verder na de advertentie

Eind december is mijn deadline. Dan lever ik mijn proefschrift in. Ik heb gelukkig een ijzeren discipline. Elke weekdag schrijf ik, van 9 tot 15 uur. Ik stel het schrijven nauwelijks uit. Als het druk is, sta ik rond 5 uur op.

Op 31 december, ik zie het al voor me: terwijl het oliebollenbeslag aan het rijzen is, mail ik mijn manuscript naar mijn promotor. Gehaald! Dan zak ik als een pudding in elkaar.

De afgelopen jaren heb ik geen tijd gehad voor ontspanning. Want dat kost schrijftijd. Op vakantie werkte ik door. Anders had het weken schrijftijd gekost. Ik plan al jaren zo min mogelijk andere dingen in. Kost schrijftijd. Afspraken stel ik uit. Een verjaarspartijtje? Ik kom graag een andere keer. De voering van mijn winterjas is totaal los. Ik winkel wel in de toekomst. Ook mag ik niet ziek worden. Daarom haal ik een griepprik. Want een griep kost schrijftijd. En als ik toch ziek word, ga ik toch door, in bed, snotterend en hoestend. Het moet. Anders verlies ik schrijftijd.

Je per­soon­lijk­heid verschrompelt. Je wordt een introverte muis, want het solitair werken bevordert niet bepaald je sociale kant.

De afgelopen jaren werd alles uitgedrukt in schrijftijd. Een weekje naar Pakistan? Dat kost me een week schrijftijd. Een lezing geven? Kost me twee dagen schrijftijd. Een belangrijke afspraak? Kraambezoek? Vriendenbezoek? Allemaal schrijftijd. Zal ik zwemlessen nemen? Kost me vier uur schrijftijd. Logeren bij vrienden in Friesland? Nee, te veel schrijftijd.

Je moet offers brengen. Dat zeg ik tegen mensen die vragen hoe het is om een proefschrift te schrijven. Het is een offer. Is het eenzaam? Ja, erg eenzaam. En je persoonlijkheid verschrompelt. Je wordt een introverte muis, want het solitair werken bevordert niet bepaald je sociale kant.

Ik heb vele offers gebracht. Ik bezoek mijn boekenclub niet meer, heb onlangs niet op een droomfunctie gesolliciteerd, heb een positie bij een mooie Raad van Toezicht afgewezen, deed vergaderingen van clubs waar ik lid van was, via de mail af. Ik offer slaap op. Sla familie-uitjes af. Ik kijk nauwelijks naar films. Ik sport al jaren niet meer. En mijn rug maar pijn doen.

Gelukkig gaf een engel mij op mijn laatste verjaardag in augustus een hometrainer cadeau. Want je gezondheid mag je niet uitstellen, zegt hij.

Nu fiets ik elke dag 10 kilometer op mijn hometrainer. Sinds kort ga ik elke dag een uurtje de zon in, de regen in, onder de mensen, lopen, kijken, kopen. Gewoon.

Zodra ik mijn deadline heb gehaald? Dan zal ik nooit meer familietijd opofferen. Nooit meer tijdens vakanties werken. En wil ik onwijs verslaafd raken aan een Netflix-serie. Oh ja, ik schrijf nooit meer een ander proefschrift. En raad eens: iedereen in mijn omgeving is daar ook heel blij mee.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column.

Deel dit artikel

Je per­soon­lijk­heid verschrompelt. Je wordt een introverte muis, want het solitair werken bevordert niet bepaald je sociale kant.