Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een paardenrace heeft iets hypnotiserends

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries © Maartje Geels
Column

Het heeft iets hypnotiserends: kijken naar een paardenrace. Ik wist dat niet, want ik kijk er nooit naar. Tot gistermiddag. Toen heb ik de meest prestigieuze paardenrace van Amerika, de Kentucky Derby, wel tien keer achter elkaar bestudeerd.

Het is beestenweer, de renbaan is één grote modderpoel. Van die vettig bruine modder. Vlak voor de start hebben de truitjes van de jockeys nog de felle kleuren die ze doorgaans hebben, maar dat verandert zo gauw de paarden van start zijn. In een modderdouche sprinten de dieren voort.

Lees verder na de advertentie

Terwijl de paardenlijven zwoegen; benen, hoofd, flanken - het is één grote bewegingsexplosie, zweven de berijders er als bevroren boven. Op raadselachtige wijze slagen ze erin het tegendeel te zijn van wat er onder hen gebeurt. Bewegingsloosheid boven opgehitste furie. Kont hoog boven het miniscule zadel, hoofd naar voren. Met de onderbenen omklemmen ze hun paard, de handen met daarin de teugels steunen bovenop de hals van het dier. Verder raken paard en ruiter elkaar nergens.

In de laatste meters komt er meer beweging in de jockeys, maar die zit 'm vooral in de handen. Ze slaan hun dieren met een zweep. Harder, harder. Ren beest, ren. Winnen moet je. Winnen.

Want deze race is zo groot en belangrijk dat zelfs Donald Trump erover tweet. Had ik die tweet niet gezien, dan had ik er hier niet over geschreven. Wat is er gebeurd dat zelfs de Amerikaanse president zich ermee bemoeit? Wel, dit: het paard Maximum Security dat als eerste over de finish komt, wint niet. Hij wordt gediskwalificeerd omdat hij van zijn baan afweek en de paarden achter hem hinderde.

Ik kijk de race nog een keer. En nog een keer. De paarden met de neuzen naar voren, de lange benen draven er achteraan. De witte minibillen van de jockeys. Mannen in broodmagere jongenslijfjes. Onnatuurlijk grote hoofden voor de kerels die ze zouden moeten zijn. Anorexia viert hoogtij in het jockeypeloton. Misschien dat ze daarom boven hun paarden zweven. Ze wegen niet bijna niks, maar gewoon: echt niks.

De gewraakte manoeuvre zie ik pas na vier keer kijken, maar ik ben dan ook geen kenner. Twee paarden moeten inhouden, dat mag niet, en dus wint het paard dat als tweede finisht: dark horse Country House. Wat daarna gebeurt hoop ik nog eens in een film te zien.

De overwinning van Maximum Security lijkt eclatant. De gokkers, zoals er veel van zijn bij paardenraces, juichen - of gooien gefrustreerd hun gokpapieren op de grond. De formulieren worden bruin vertrapt in de twintig minuten van juryberaad, niet meer te vinden, niet meer te lezen, als eenmaal blijkt dat de winnaar niet de winnaar is - maar de dark horse waarmee enorm veel geld gewonnen kan worden.

Ik zie het voor me: keurige heren in nette pakken vallen op handen en knieën in de vieze drek. De punt van de stropdas bruin en nat, de handen gravend in de modder naar de papieren die echt nog ergens moesten zijn, de papieren met daarop de naam Country House aangekruist.

Nu lag Donald Trump vast niet te graaien in de modder, op zoek naar het winnende formulier. Maar zijn tweet is wel zeer verontwaardigd: de diskwalificatie is volgens de president onterecht. Een misstapje kan gebeuren, immers. De diskwalificatie is volgens hem zelfs een typisch geval van 'politieke correctheid'.

Zou Trump, vraag ik me af, ook geld hebben ingezet op Maximum Security? What's in a name... Je zou het bijna denken.

Marijn de Vries fietst u elke maandag door het sportweekend. Lees meer van haar columns op trouw.nl/marijndevries.

Deel dit artikel