null Beeld Trouw
Beeld Trouw

ColumnStevo Akkerman

Een nieuw begin, ik moet ervan zuchten

Stevo Akkerman

Het begint allemaal weer opnieuw, dacht ik. We kennen dit: nog snel een kop koffie in een café dat even later zal sluiten, daarna de film in een bioscoop die voorlopig niet meer open zal gaan. De reservering stond al langer, we moesten de nieuwe Bond nog zien, mijn jongste en ik, als onderdeel van een bescheiden traditie. Het was al middag, maar de ochtendmist hing nog dik in de straten. “De wereld sluit zich weer”, merkte ik op. Altijd in voor een opbeurend geluid.

Na de film – spelend in een wereld zonder corona, maar met biologische wapens – had ik een autorit voor de boeg die lang genoeg was om de hele persconferentie te beluisteren. Het was alsof we met z’n vieren waren, Jaap, Hugo, Mark en ik, rijdend door het donker. Ik begreep wat ze zeiden, ik had er ook begrip voor en het ontbrak me aan de energie om te zoeken naar gaten en inconsistenties in hun verhaal – bovendien moest ik ook nog op de weg letten. Maar dan nog viel het me op dat ze enerzijds hamerden op keihard boosteren – terecht, leek me – terwijl ze anderzijds kritiek op het late boosteren wegwoven; de situatie zou in andere landen, waar men eerder begon, nauwelijks anders zijn.

Bij thuiskomst trof ik op de mat het jongste nummer van De Groene Amsterdammer, getiteld ‘Een nieuw begin’. Het zal niet de bedoeling zijn geweest, maar ik moest er een beetje van zuchten. Was dit niet het sentiment van bijna twee jaar geleden, toen we aan deze crisis begonnen zonder te weten hoelang die zou duren en wat voor kloven die zou slaan? Ik ben ervoor, zo’n nieuw begin, maar ik heb de indruk dat iedereen er nu net iets te moe voor is. Eerst maar eens slapen.

Een dag later las ik de stukken, een interview met historicus en schrijver Philipp Blom, een essay van Hans Achterhuis. Beiden hadden het over opeenvolgende beschavingen, over de gang van de mensheid door de tijd, en beiden zien in onze dagen – die verder reiken dan de dagen van corona – het begin van een nieuw begin. Blom heeft het dan, zoals eerder in Trouw, over een ‘kanteltijd’ die misschien wel eeuwen nodig zal hebben, Achterhuis wijst erop dat het jodendom, de Grieken en het christendom alle drie uitgaan van de mogelijkheid, zo niet de opdracht om telkens opnieuw te beginnen. Mensen worden niet geboren om te sterven, maar om een nieuw begin te maken.

Je zou het de filosofie van een constante kerst kunnen noemen. En je zou die eeuwige beweging van ‘geboortelijkheid’ kunnen overplanten van de grote beschavingen naar de kleine mensen, naar het leven van de vermoeide zielen van alledag. Omdat, zo wilde ik schrijven, elke winter ook weer voorjaar wordt. Maar iets hield me tegen. De herinnering aan wat ik zelf schreef toen de boodschap kwam dat een kind direct na haar geboorte zou sterven: ‘Wat voorjaar was werd winter’.

Het is er allebei, het een kan niet zonder ander.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden