Beeld Trouw

ColumnSylvain Ephimenco

Een kleine nuance bij de zonde van minister Slob

Ik hoefde niet lang over mijn mogelijke reactie na te denken: ik was gematigd woedend ­geweest, had het formulier ten overstaan van de schooldirecteur demonstratief verscheurd en was met een ferme tred naar een volgende school gaan aanbellen. Maar als vader van een dochter die mogelijk onder die categorisering viel, had ik ook de intentieverklaring van de reformatorische school tegen een homoseksuele levensstijl als een administratief overblijfsel van inquisitietijden beschouwd. Het werd toen overigens geen reformatorische school.

Dat minister Slob in eerste instantie deze intentieverklaring verdedigde, is, om in christelijke termen te spreken, bijna een achtste hoofdzonde. En dat hij zijn standpunt snel corrigeerde kan niet iedereen overtuigen: in Het Parool schreef de altijd elegante Henk Spaan “Slob heeft zijn drek ingeslikt”. En columniste Nynke de Jong zuchtte in het AD: “Slob is van de ChristenUnie. Ik had van hem niet anders verwacht.”

Prijsschieten op refo’s is altijd ­opwindend in seculiere kolommen. Logischerwijs wordt opgemerkt dat de onderwijsminister met twee ­maten meet: eerst zich sterk maken voor vrijheid van meningsuiting op school (karikaturen) en vervolgens gelijk geven aan schoolcensoren die seksuele vrijheid van leerlingen willen inperken en hun geaardheid ontkennen.

Mag ik toch wel een kleine nuance aanbrengen? Een schandelijke zin die een ongrondwettelijke (Artikel 1) eis bij ouders deponeert, is van een andere orde dan een geschiedenisleraar op straat onthoofden omwille van een cartoon.

Schouderophalen als reactie op blasfemie

En dat is misschien wel de kracht van het hedendaagse christendom: na de inquisitie, de brandstapels en het marteltuig van lang geleden, is het nu bij christenen vooral schouderophalen als ­reactie op blasfemie.

Hoewel de ChristenUnie wel protesteerde toen het RVU-tv-programma ‘God bestaat niet’ in 2005 werd uitgezonden. Daarin liet ‘komiek’ Rob Muntz een aangelijnde Christus als hond over de grond kruipen en hing een zwarte naakte vrouw in zijn plaats aan het kruis. Later werd in ‘On the Concept of the Face, Regarding The Son of God’ (2011) Jezus aan het slot van dit toneelstuk opgevoerd terwijl hij bedolven werd onder nepontlasting. En, om nog iets te noemen, kunstenaar Andres Serrano liet ooit een crucifix in zijn eigen urine zwemmen, fotografeerde het en noemde dit ‘kunstwerk’ ‘Piss Christ’.

Naar ik weet, is nog nooit iemand voor dit soort beledigingen door christenterroristen onthoofd. Hoe kan het anders, want als iets kenmerkend is voor een van de stichtende gedachten achter het christendom, is het wel zijn vermogen om beschimpingen, bevlekkingen, beproevingen en openbare vernederingen het hoofd te bieden. Dat doet een halfnaakte Christus, genageld aan het kruis, met een kroon van doorns op het hoofd en een spons met azijn in de mond.

Anders dan een andere stichter van een van de drie monotheïstische religies die ooit als een bloeddorstige despoot een kuil liet graven, ervoor ging zitten en zeshonderd Joden voor zijn ogen liet onthoofden. Zijn naam? Die krijgt u niet van mij: te gevaarlijk.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden