null Beeld
Beeld

ColumnJamal Ouariachi

Een domme tweet of foute grap van twaalf jaar terug kan je nu je carrière kosten

Jamal Ouariachi

Nog geen twee etmalen na de ­beruchte uitzending van Boos over de ontuchtige praktijken bij het programma The Voice of Holland doken er online videobeelden op van Boos-presentator Tim ­Hofman, waarin hij het zelf niet zo nauw neemt met de seksuele betamelijkheid. Bijna tien jaar oude beelden. Toch zag Hofman zich genoodzaakt publiekelijk excuses te maken.

Op Twitter noemde Jan Kuitenbrouwer de kwestie een voorbeeld van de ‘heiligheids­eis’, een term gemunt door cabaretière ­Katinka Polderman, door Kuitenbrouwer toegevoegd aan zijn ‘Wakkerlandse’ woordenboek. De heiligheidseis: pas als je zelf honderd procent zuiver bent, mag je je over een bepaald onderwerp uitspreken. Terwijl we allemaal weten: niemand is heilig.

Verjaring bestaat niet in de digitale wereld

Dat is niet het enige wat me zo stoort aan het opduikelen van die oude beelden. Het juridische concept ‘verjaring’ bestaat niet in de online gemeenschap, en dat baart me zorgen. Eén foute grap van twaalf jaar terug kan je nu je carrière kosten. Het is een van de ­onaangenaamste aspecten van internet: ­alles wat je in de digitale wereld poneert, blijft daar voorgoed rondspoken. Zelfs wanneer je zélf een bijdrage verwijdert, is er altijd wel iemand die heimelijk een screenshot heeft gemaakt om je over anderhalf decennium te kunnen confronteren met iets wat je zelf allang weer bent vergeten.

Zo ontpoppen steeds meer digitale burgers zich als eenmans-stasi’s, met zorgvuldig ­bijgehouden dossiers over hun medeburgers. Bij een eventuele misstap is de strafmaat: publieke vernedering. O, mevrouw spreekt zich ineens fel uit tegen antisemitisme? Ha! Veertien jaar terug maakte je nog deze ­smakeloze Anne Frank-grap!

Blinde vlek

Eerlijk is eerlijk: ik zie het mezelf ook doen. Een opponent schrijft iets veel te stelligs of doms op Twitter. Ik maak een screenshotje en denk: mooi, daar pak ik je later nog eens op. Het geeft een gevoel van macht, het is de belofte van een toekomstige overwinning. Maar wat win je eigenlijk? In mijn eigen kast zitten vast ook een hoop lijken: domme tweets, overtuigingen die allang niet meer de mijne zijn, beledigingen of aantijgingen waar ik me nu voor zou schamen als ik ze weer tegenkwam.

Iederéén heeft iets te verbergen, al zullen veel mensen dat ontkennen. De balk in je ­eigen oog zit vaak precies daar waar de gezichtszenuw de oogbol verlaat: de blinde vlek.

We nemen de grote big-techbedrijven kwalijk dat ze te veel informatie over ons ver­zamelen, maar we geven zelf het slechte voorbeeld. We leggen informatie over anderen vast, die we gebruiken wanneer het te pas komt, ook als die informatie tot het rijk der vergetelheid zou moeten behoren. Een mensenleven duurt lang. Zolang het niet om ernstige misdrijven gaat, moeten we onszelf het verleden misschien eens wat vaker vergeven.

Jamal Ouariachi is schrijver. Behalve­­ romans en verhalen schrijft hij onder meer recensies en columns. Lees hier eerdere columns van Ouariachi terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden