Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een 'dogmatisch seculiere' samenleving moeten we niet willen

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

Toen ik jong en onbezonnen was”, zei George W. Bush eens, “was ik jong en onbezonnen.” Ik vrees dat voor mij hetzelfde geldt, en ik ga niet al mijn zonden opbiechten, maar eentje wel: ik ben in mijn jonge jaren een tijdlang in een buurthuis naar de kerk gegaan. 

Mocht ik de bewoners van de wijk Bornholm in Hoofddorp daarmee voor het hoofd hebben gestoten en hen, puur door mijn zondagse aanwezigheid, ervan weerhouden hebben op andere momenten het buurthuis te bezoeken, dan bied ik daarvoor mijn oprechte excuses aan.

Lees verder na de advertentie

Ik beken ook dat onze samenkomsten weinig allure hadden. De preken waren niet al te best en de liedjes ronduit onbenullig – het grensde echt aan het ontoelaatbare. Toch zou ik niet willen dat de overheid ons het kerkje spelen onmogelijk had gemaakt. 

En dat is wel wat nu in Rotterdam gebeurt: daar verbiedt het college de wekelijkse diensten van alle religieuze groepen in de 48 buurthuizen die de stad telt. Dat treft een christelijke-gereformeerde kerk, enkele migrantenkerken en islamitische gemeenschappen. Opgejut door Leefbaar Rotterdam stelt wethouder Sven de Langen (CDA) dat de diensten een drempel opwerpen voor niet-religieuze buurthuisbezoekers.

Mij lijkt het dat de politiek zich hier, onder het vaandel van neutraliteit, te gretig bemoeit met wat burgers vinden en geloven. In buurthuizen gebeuren de vreselijkste dingen. Bridge! Linedansen! Daar is niets aan te doen, de passie van de één is de ander nu eenmaal een gruwel, en het mooie van een open samenleving is juist dat we dat allemaal lekker laten gebeuren.

De samenleving wordt niet leefbaar van het wegstoppen van persoonlijke overtuigingen

Waarom zou dat niet kunnen zodra een passie een religieuze lading heeft? Deze Rotterdamse versie van de scheiding van kerk en staat, waarbij de gedachte aan de moskee natuurlijk nooit ver weg is, miskent de kracht van een pluralistische democratie: niet het wegstoppen van persoonlijke overtuigingen maakt een samenleving leefbaar, maar de vrijheid om er uiting aan te geven, ook in de publieke ruimte.

Waar die vrijheid aan banden wordt gelegd, dreigt de staat ‘dogmatisch seculier’ te worden, zoals de voormalige Anglicaanse kerkleider Rowan Williams het omschrijft. Dat klinkt misschien alarmistisch, maar in Frankrijk hebben we gezien waar een doorgeschoten laïcité op uit kan lopen: daar kwam de politie er aan te pas om moslimvrouwen op het strand te dwingen zich afdoende te ontkleden.

Maar is de islam niet de vijand van die pluralistische democratie van mij? En moeten islamitische groepjes dus niet geweerd worden uit buurthuizen, met de arme christelijk-gereformeerden als collateral damage? Dat geloof ik niet. Er bestaan radicale stromingen binnen de islam die gevaarlijk zijn, maar daarmee is niet alles wat islamitisch is gevaarlijk. Voor wie de democratie bedreigt, hebben we de wet, de politie en de rechter, voor de rest geldt: heb de wonderlijkste ideeën, aanbid de raarste goden, zing de gekste liedjes en wees welkom in het buurthuis.

Lees ook:

Tribunalen zijn geen instrument voor verzoening

- Lees hier meer columns van Stevo Akkerman



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
De samenleving wordt niet leefbaar van het wegstoppen van persoonlijke overtuigingen