Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een deel van het kinderpardon-akkoord maakt op mij een goddeloze indruk

Opinie

Stevo Akkerman

Stevo Akkerman. © Trouw
Column

In het land van de over elkaar heen buitelende kwesties zijn we alweer veel verder, het klimaatspijbelen vergt nu alle aandacht, maar ik ben nog steeds bij het kerkasiel annex kinderpardon. Het werd opeens zo snel afgehandeld dat ik bleef zitten met wat subkwesties, vooral van theologisch-politieke aard.

Om te beginnen was daar dat onsympathieke stuk dat half oktober in deze krant verscheen, waarin het kerkasiel voor de Armeense familie Tamrazyan werd afgewezen. ‘Het asielbeleid mag hardvochtig zijn, ik geloof niet dat welke organisatie ook het recht heeft dat beleid te blokkeren,’ aldus de auteur, die mijn naam droeg.

Lees verder na de advertentie

De afgelopen maanden heb ik me vaak afgevraagd of ik dit nog wel voor mijn rekening kon blijven nemen, gezien de berichten vanuit de Bethelkapel in Den Haag. De permanente eredienst die op poten werd gezet om de politie buiten te houden, ontwikkelde zich tot iets heel ongewoons. Een hartverwarmende manifestatie van solidariteit met een bedreigd gezin, met als bijwerking kerkelijke samenwerking over alle muren heen. En de bekering van het CDA, niet te vergeten.

Toch bleven de reserves. Als dit het verzet was geweest van een voetbalelftal tegen de uitzetting van een van zijn leden door de kantine te barricaderen, had ik dat ook hartverwarmend gevonden. En twijfelachtig, in democratisch opzicht.

Wonder

Zou het door deze twijfels komen dat ik er moeite mee had de afloop van de estafette-eredienst te beschouwen als een wonder, zoals de ChristenUnie-heren Segers en Voordewind deden? Ik vond de gang van zaken wel wonderlijk, maar het ging me te ver om er Gods hand in te zien. In deze krant noemde theologe Maaike Harmsen de uitkomst een geval van ‘gebedsverhoring’. God luistert naar gebed, zei ze. Het leek me een gewaagde uitspraak, en ik kan me voorstellen dat de drie Armeense kinderen die vlak vóór de politieke deal nog even snel het land uitgebonjourd werden, ook zo hun vragen zullen hebben over de werking van het gebed. Om nog te zwijgen van de vluchtelingen die de dood ontmoeten in de golven van de Middellandse Zee of het zand van de Sahara.

Ik zeg dat niet om de feestvreugde te bederven bij de nu gepardonneerde kinderen, hun ouders en de Bethelgangers. Ik zet alleen vraagtekens bij het aanwijzen van de rol van de Allerhoogste in onze Haagse zaken. Temeer omdat een deel van het kinderpardon-akkoord op mij eerder een goddeloze indruk maakt: de handreiking aan de VVD om niet 750 erkende vluchtelingen per jaar op te nemen, maar slechts 500. Terwijl deze gereguleerde hervestiging van mensen die oorlog en geweld zijn ontvlucht nu juist een alternatief zou moeten zijn voor de ‘illegale migratie’ waar Europa zo mee worstelt. Voor de goede orde: volgens de UNHCR-criteria komen wereldwijd 1,2 miljoen vluchtelingen voor hervestiging in aanmerking. Europa nam er vorig jaar 30.000 op, de VS 23.000.

Is het cynisch om bij zoveel onverhoorde gebeden het woord wonder te willen vermijden? Ik geloof van niet.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt.

Lees ook:

Raadsleden van coalitiepartij ChristenUnie noemen het beleid van de regering ‘onmenselijk’

Er gebeuren wonderlijke dingen, schreef Stevo Akkerman onlangs. ‘Zo zou het zomaar kunnen dat een actief lid van de ChristenUnie dat haar toevlucht heeft gezocht in de vrijgemaakt-gereformeerde kerk te Katwijk, samen met haar familieleden wordt opgepakt door de IND, om in naam van de regering te worden uitgezet naar Armenië. En dat terwijl de ChristenUnie, hier helemaal geen voorstander van is.’

Deel dit artikel