Beeld Maartje Geels

Column

Een columnist bij Trouw is nooit alleen

Afgelopen zaterdag fietste ik vanuit de Rivierenbuurt naar de drukkerij van de Persgroep. Daar waar de krant wordt gedrukt, vierde Trouw zijn 75-jarig bestaan. Valt er een portret te maken van de typische Trouw-lezer? Op basis van de paar uur die ik tussen hen in doorbracht, moet het antwoord een volmondig 'ja' zijn. 

Er waren er meer dan 800 dus er is sprake van een zeer betrouwbare steekproef. De medewerker van Trouw fluisterde: "Het was heel snel uitverkocht", als betrof het een popconcert. Het ontmoeten van lezers is een spannende ervaring, je krijgt uit de eerste hand te horen wat men ervan vond. Wanneer je lezers tot in detail ingaan op je tekst wordt de ontmoeting schokkend. Deze keer was het niet anders. Een kalende man vertelde me dat hij erg blij was met mijn columns. Hij herhaalde dat een paar keer. De handdruk die erop volgde voelde als een stroomstoot van liefde.

De columnist schrijft zijn columns in bed, achter een bureau, in de trein en soms weet hij niet meer waar de column geschreven werd. Er is altijd tijdsdruk, het zoeken naar een onderwerp om te concluderen dat elke goede keuze een intuïtieve is. Een druk op de knop en de column is de wereld in. De lezers, dat kritische tribunaal, buigen zich over de krant. Zij eigenen zich de column toe.

Verantwoordelijk

 Wat me opvalt is dat Trouw-lezers zich verantwoordelijk voelen voor wat ze hebben gelezen. Ze dragen de tekst met zich mee. Een meneer stapte op me af. "Ik was erg blij met uw column over de Marokkaanse schaamtecultuur. Heel inzichtelijk." Het gesprek ging daarna over onderwijs en opvoeding in de breedste zin van het woord. Hij was docent geweest op een vakschool. Ik keek naar hem en dacht: "Aan mensen als jij hebben we Nederland te danken. Werken vanuit de gedachte dat plicht routine hoort te zijn."

Een stel uit West-Friesland maakte zich druk om de ontlezing onder jongeren. "Onze kinderen vinden de krant een stoffig iets."

Je bent 75 jaar geworden en nog steeds vitaal, vernieuwend en kritisch. Dan ben je niet oud, maar jong van geest. Ook jonge mensen worden oud.

Bij de meet-and-greet sta ik naast Vaticaanwatcher Stijn Fens. Hij heeft flinke aanloop. Hij staat van alle journalisten het dichtst bij de Heerlijkheid Gods in Rome, dus ik snap de drukte wel. Ik spreek hem aan op zijn vader, Kees Fens. Als jochie las ik zijn uitvoerige literaire besprekingen in de concurrerende krant. Wanneer een krant kiest voor verdieping is dat een vorm van radicaliteit waar we er niet genoeg van kunnen hebben. Stijn reageerde verheugd. Als jochie bracht hij de kopij samen met zijn vader naar de krant.

Een oudere doch kwieke dame wurmt zich naar voren, gaat voor me staan en jubelt: "Dat boek van u was prachtig. Het huis van de moskee. Echt van genoten!" Een ongemakkelijk moment, de verwarring tussen Kader Abdolah en Abdelkader Benali ligt op de loer. Dit is niet de eerste keer. Ik opteer voor lijden in stilte. Behendig praat ik om de verwarring heen en bied haar en mij een hoffelijke exit uit de drukkende verlegenheid.

Bij het naar buiten lopen komt een meneer achter me aan. Ik vertraag. Ook bij bedankt me. Vervuld van zoveel dankbaarheid fiets ik onder een vergulde zon over de Utrechtsebrug terug naar huis.

Iets weet ik: een columnist bij Trouw is nooit alleen.

Lees meer columns van Abdelkader Benali

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden