null Beeld

ColumnAbdelkader Benali

Een cadeau voor de niet-westerse Nederlanders met dank aan de Meilandjes

Abdelkader Benali

Nederlanders met een niet-westerse achtergrond vielen de afgelopen week van de ene in de andere verbazing. Het voelde als een sinterklaascadeau toen we zagen hoe grote bedrijven een voor een hun handen aftrokken van de bv Meiland na de coming-out van Erica. Zij is lid van een familie die – na in Frankrijk gewoond te hebben – terugkwam naar Nederland. In die zin horen ze tot de groep mensen die op zoek naar een betere toekomst de grens overgaan. Ze zullen in Frankrijk zijn gezien als economische migranten. Niets mis mee.

De realityshow die het wel en wee van de familie volgde, werd een kijkcijferhit. Erica en haar man Martien zijn uit elkaar gegroeid, maar doen nog wel samen zaken. De Meilandjes zijn de nieuwe familie Doorsnee: doodgewoon, doodgeknuffeld, doodvermoeiend. De heer des huizes is continu lichtelijk overspannen en inmiddels van de herenliefde. De vrouw trekt, wat ik begreep, de kar. Het levert wat ze in Hilversum ‘spannende televisie’ noemen op.

Nivea-crème sluit geen enkele huid uit

Aangetrokken door haar aaibaarheid contracteerden grote bedrijven in alledaagse producten deze familie om de verkoop op te stuwen. Nivea was er een van. De kracht van de Nivea-crème is dat het geen enkele huid uitsluit. De hele wereld kent deze vette zalf. De wenskaarten van Hallmark, hetzelfde verhaal: een kaartje als uiting van aandacht voor de ander. En dan was er een matrassenfabrikant. Tja, alle mensen slapen.

En toen kwam Erica Meiland met een boek waarin ze van haar hart geen moordkuil maakt. Vrouwen in boerka zijn pinguïns, jonge vluchtelingen op bootjes potentiële verkrachters, Turken fraudeurs. Om aan alle onduidelijkheid een einde te maken spreekt ze 100 procent voorkeur uit voor Geert Wilders want die weet wel schoon schip te maken met de uitwassen van de migratie. Dit is de coming-out van Erica Meiland als vreemdelingenhater, proud to be.

Maar mijn verbazing gaat niet hierover. Wij lichtgetinte Nederlanders zijn inmiddels wel wat gewend. Voor de racistische taal die in de Tweede Kamer wordt gebezigd, houden we ons inmiddels doof. We hebben geen hoge verwachtingen meer wat betreft het zelfcorrigerend vermogen van een samenleving als het gaat om het tegengaan van racisme. Dus toen dat boek uitkwam, haalden we de schouders op en vergaten het.

De Maxi-Cosi kreeg de status van activistisch kunstwerk

En toen gebeurde het onmogelijke. Ondernemingen die vol voor de winst gaan, besloten datgene te doen wat onze politici nalaten: ze stelden principes boven winstbejag. Een voor een dropten ze de familie Meiland. Zelfs een merk als Maxi-Cosi (ik ben de trotse bezitter van een!) dat had kunnen kiezen om de storm over te laten waaien, beëindigde de samenwerking. Er ging een aardschok door de buitenwijken van de grote steden, door Zuidoost, Feijenoord, Kanaleneiland en al die andere buurten waar wij gekleurde Nederlanders de multiculturele apocalypse beleven. Er zijn tranen gevloeid. Er werd extra Nivea ingeslagen, de Maxi-Cosi kreeg de status van activistisch kunstwerk en ik toog voor het eerst in mijn leven naar de sigarenboer om zo’n sentimentele kaart van Hallmark te kopen.

Aan de familie Meiland,
U heeft uw recht van meningsuiting. Maar u kunt niet allebei hebben: de goedbetaalde mascottes zijn van bedrijven die iedereen aanspreken en aan de andere kant een racistisch discours omhelzen waarmee u de mensheid verdeelt in gewenst en ongewenst. Dit ter overdenking. Ik wens u fijne feestdagen.

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met ‘Bruiloft aan zee’, in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman ‘De langverwachte’. Om de week schrijft hij voor Trouw een column. Lees ze hier terug.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden