Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een brug is ingestort in Genua, maar het vertrouwen in de politici nog niet

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco. © Trouw
column

Soms kun je door schrik en ontreddering het idee krijgen dat de grond onder je voeten wordt weggetrokken. In je maag- en darmstreek zuigt een onzichtbare trechter je angst en vrees bijeen terwijl je tintelende benen in de leegte spartelen. Verschijnselen die je ook bij een aanval van hoogtevrees tegenkomt. 

Op dinsdag 14 augustus, kort na lunchtijd, kreeg ik dat akelige gevoel. Honderdvijftig kilometer verderop was de Morandibrug zojuist ingestort. Het herbeleven van een val die ik niet had meegemaakt werd in gang gezet. O Dio! Ik was alleen in de tuin op het moment dat mijn scherm het nieuws uitblies en zocht de weerspiegeling van mijn ontreddering bij mijn buurvrouw Carla. De bejaarde vrouw verscheen in haar raamopening, haar gezicht wat witter dan normaal.

Lees verder na de advertentie
Het herbeleven van een val die ik niet had meegemaakt werd in gang gezet. O Dio!

We zijn de laatste twintig jaar wel honderd keer over die Morandibrug gereden. En al die keren is bij ons die wolk van doffe angst de auto binnengeslopen. Als een gifwolk die je spieren verlamt maar niet je hersenen. De Italiaanse A10 is de enige weg die de Provence van ouders en familie met ons Toscaanse verblijf verbindt. 

Het is ook heel vaak onze alternatieve route tussen Nederland en Italië geweest. Een ongelofelijk mooie autostrada die tussen bergen en zee hangt. Bijna onmogelijk mooi ook omdat zestig procent van die 113 kilometer tussen het Franse Nice en het Italiaanse Genua uit 67 tunnels en 90 bruggen bestaat. Voor de hoogtevreeslijder is het dan zaak om de blik op het wegdek te houden en niet naar het panorama te turen. Een beproeving.

Nauwe kronkel

Ik zou liegen als ik hier zou schrijven dat het de Morandibrug zelf was die geliefde en mij keer op keer angst inboezemde. Nee, het is de lus, komend uit Nice, aan het westelijke einde van de tuibrug. Een soort vicieuze slang die eindeloos in zijn staart hapt wanneer de brug van een tweebaansweg in een nauwe kronkel van één baan transformeert: rechts naar Livorno, links Genua-west. 

Die lus zou je met een bloedgang willen verlaten omdat je het gevoel krijgt dat deze constructie zo kan instorten. Maar met 40 kilometer per uur lijken een slakkengang en soms filerijden de dood uit te willen dagen. Tussen de betonnen blokken langs het asfalt groeit hier en daar wat gras en de ijzeren hekken daarboven laten soms een soort vloeibare roest ontsnappen die zich als roodbruine tranen over het beton uitsmeert. Die moet door Mussolini zijn gebouwd, is steevast onze bezweringsgrap.

Maar niet de lus is ingestort. Het is het rechte stuk van de Morandibrug, daar waar we ons juist altijd veiliger hebben gevoeld na of vóór het passeren van die onbetrouwbare draaitol. Zaterdag hebben we op tv de plechtige mis in Genua gevolgd. Niet zolang geleden werden in Italië bij dit soort gelegenheden politici met verwensingen ontvangen en werden er munten naar hun hoofd gegooid. Maar tot mijn verbazing werden de ministers van de populistische regering met een daverend applaus begroet. Een brug is ingestort maar het vertrouwen kennelijk nog niet helemaal.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. Al zijn columns vindt u hier.

Lees ook: 
We moeten de waarschuwing van Genua serieus nemen
Het instorten van de brug in Genua is voor ieder land een waarschuwing dat infrastructuur kwetsbaar is.

Italië wil grootschalig Marshallplan voor bruggen
Een Marshallplan is nodig, klinkt het in Italië. Laten ze eerst alle bruggen en viaducten onderzoeken, zegt een Nederlandse deskundige. Want het verkeer is erg veranderd.

Deel dit artikel

Het herbeleven van een val die ik niet had meegemaakt werd in gang gezet. O Dio!