Beeld Trouw

ColumnSylvain Ephimenco

Een anonieme kliklijn vanaf de redactie is een eng en weerzienwekkend perspectief voor de (werk)sfeer

We wisten het nog niet maar Nederlandse mediabedrijven, omroepen en kranten, worden door racisme en discriminatie geplaagd. Zich beroepend op de huidige golf van protest tegen ‘institutioneel racisme’ van Black Lives Matter, heeft een groep van meer dan 300 ‘mediamakers’ het meldpunt ‘Stop racisme en discriminatie in de media’ gesticht. 

Binnenkort zullen journalisten met een kleur (vermeende) racistische uitingen of beslissingen van blanke collega’s bij het meldpunt anoniem kunnen melden. Dat dit meldpunt alleen voor de media geldt en niet bijvoorbeeld voor brandweermensen, advocaten of leraren, komt door het feit, volgens het manifest, dat ‘media een belangrijke machtsfactor zijn in de samenleving’.

Ik las dit manifest dat als een zware aanklacht luidt: berichtgeving vanuit media ‘zijn vaak stereotyperend naar mensen van kleur’. Wie is daarvoor verantwoordelijk? Een beetje iedereen: ‘Journalisten – hoe welwillend ook – dragen daarmee bij aan negatieve vooroordelen’. Dat betekent dat, ook al ben je een geharde antiracist, je toch door het virus van het racisme kan zijn besmet. Het is vanaf nu goed op je woorden en werkbeslissingen letten: wie weet of je straks niet bij dit nieuwe meldpunt door een anonieme collega wordt aangegeven. 

Ik zal hier geen vergelijking maken met het verleden, maar alleen zeggen dat een anonieme kliklijn vanaf de redactievloer een eng en weerzinwekkend perspectief vormt voor de (werk)sfeer tussen mensen. Concrete voorbeelden van racisme die kranten of omroepen onleefbaar maken, vond ik in het manifest niet behalve kreten als ‘velen van ons worden op verschillende manieren uitgesloten, achtergesteld of veroordeeld’. Maar sorry, hier toch iets concreter: ‘Op verschillende redacties worden regelmatig racistische en discriminerende grappen gemaakt die mensen beschadigen’.

Huidpigment als bepalende factor 

Het manifest van de 300 doet ook in diversiteit en eist ‘meer eindredacteuren, coördinatoren, hoofdredacteuren en directeuren van kleur’. Huidpigment als bepalende factor. Wel opvallend dat Nederlandse columnisten met een kleurtje als Sheila Sitalsing, Erdal Balci, Nadia Ezzeroili (de Volkskrant), Özcan Akyol (AD), Zihni Özdil, Lofti El Hamidi (NRC) of Naema Tahir, Abdelkader Benali, Babah Tarawally (Trouw), om wat prominente pennen te noemen, het manifest niet hebben ondertekend. 

Vorige maand schreef Trouw-hoofdredacteur Cees van der Laan dat een Trouw-redacteur door de auteur van een artikel van ‘institutioneel racisme’ werd beschuldigd: hij had zijn bijdrage (naar alle waarschijnlijkheid op grond van kwaliteit) afgewezen. ‘Doorschieten’, noemde Van der Laan het. Gelukkig dat toen nog geen meldpunt voor journalistiek institutioneel racisme bestond. Je kunt uit een legitieme antiracistische overtuiging nog zoveel artikels, reportages, analyses, getuigenissen tegen het verderfelijke racisme publiceren, de kans bestaat nog dat je helaas door de fanatiekste elementen van het mediameldpunt als een ‘nuttige idioot’ zal worden gezien.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden