Column Rob Schouten

Door clown Boris speelt mijn politieke coulrofobie op

Als het een beetje tegenzit, en daar ziet het wel naar uit, zijn we vanavond of morgen weer een machtige clown rijker. En dit keer bij de overburen. Het griezelige voorbeeld van clown Donald, een eindje verderop, heeft geleerd dat je zoiets niet moet onderschatten. 

Ik dacht in mijn naïviteit bijvoorbeeld dat het, na zijn verkiezing in 2016, misschien wel mee zou vallen, dat door de positie die hem zo jammerlijk was toegevallen, hij vanzelf wel iets presidentieels zou krijgen. Een blik op zijn cv en op het interieur van zijn appartement in Trump Tower hadden me ervan overtuigd dat we hier met een soort harlekijn te maken hadden, een smakeloze charlatan, die je vooral niet al te ­serieus moest nemen. Een dom experiment, dat hopelijk met een sisser zou aflopen.

Maar Trump ontpopt zich langzamerhand als een horrorclown, met de ene lasterlijke ­uitspraak of beslissing na de andere. Hij schijnt in het verleden, toen hij nog gewoon een onbetrouwbare zakenman was, gezegd te hebben dat een beetje meer haat misschien niet zo verkeerd zou zijn. Nu, die kan-ie ­inmiddels krijgen.

Kipper

Terug naar clowntje Boris, die op weg naar Downing Street 10 voortdurend de lachers en roddelaars op zijn hand heeft geprobeerd te krijgen. Als burgemeester van Londen was hij vooral een stuntman, goed voor koppen in de tabloids, een notoire vreemdganger die zich hangend aan een kabelbaantje naar de Olympische Spelen in zijn stad liet afzakken. Als parlementslid beoefende hij graag het genre van de vrije fantasie, bijvoorbeeld met zijn verhalen over de 350 miljoen pond die de ­Britten dagelijks aan de EU kwijt zouden zijn.

Verder vertelden buren de politie dat hij en zijn vriendin tegen elkaar liepen te schreeuwen, dat soort dingen. Een man omringd door onzinnieuws. Bij zijn laatste nummertje, op het congres van de Tories onlangs, hield hij een kipper omhoog, de gerookte haring die sommige Britten vreemd genoeg lekker vinden bij het ontbijt, en die volgens Alexander Boris de Pfeffel Johnson (het is heus waar) vanwege EU-regels verplicht met een ijszak vervoerd dient te worden, zodat die arme visboer op het eiland Man voor steeds hogere kosten komt te staan. Bleek in het geheel niet waar, de Britten mogen zelf weten hoe ze hun haringen vervoeren, maar de waarheid is wel het minste waar zo’n clown zich druk over maakt.

Onkruid

Clowns aan het stuur horen bij het populisme, dat op zijn beurt weer het onkruid van de democratie vormt. Inmiddels heb ik zo’n last van politieke coulrofobie gekregen, zo veel ­allergie voor politieke clownerie opgelopen, dat ik graag zou zien dat iedere politicus die een gekke bek trekt of een stuntje laat zien onder curatele komt te staan of naar een politiek verbetergesticht wordt gezonden.

Geef mij maar de min of meer saaie en kleurloze bureaucraten aan wie wij normaal gesproken het landsbestuur toevertrouwen. Ongeschminkte politici zijn nu eenmaal verreweg het beste, dat leren Trump, Duterte (ook zo eentje) en wie weet zo meteen Johnson ons genadeloos.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden