ColumnNelleke Noordervliet

Doen we met Kerst nog een Grapperhausje?

null Beeld
Beeld

Nederland is in mineur. In aanloop naar de feestdagen begaf een aanzienlijk deel van de ­bevolking zich tegelijkertijd naar de Koopgoot en aanverwante centra om lekker in te slaan, en zichzelf en elkaar flink te verwennen aan het eind van dit rare jaar. Het was ook nog Black ­Friday, een van die bespottelijke evenementen die uit de VS zijn overgewaaid, net als het krank­jorume Halloween.

Het vaccin kwam eraan, er gloorde licht aan het eind van de tunnel. Drukte mijden? Dat doet een ander maar.

Niet doen, Hugo. Dus deed hij het toch.

Hugo de Jonge veroorloofde zich een woordspeling, waar uitgebreid over was gebrainstormd: laten de feestdagen geen feestdagen voor het virus worden. Doen of niet doen? Niet doen, Hugo. Dus deed hij het toch. Net als 4 januari noemen als start van de vaccinatie. Niet doen, Hugo. Dus deed hij het toch.

De besmettingsgraad stijgt. Niemand schijnt te weten hoe dat komt. Ik weet wel hoe het komt: twee besmette personen die niet weten dat ze besmet zijn of die het vertikken om in quarantaine te gaan of zich aan regels te houden, besmetten drie andere personen.

Nu Nederland dus alles in huis heeft gehaald voor een gezellige Kerst – er komen nog een paar fijne inkoopdagen aan, jongens! – mag je niet meer dan drie gasten thuis ontvangen! En als we niet oppassen, komt daar nog eens een avondklok bij, zodat het geen kerstdiner maar een kerstlunch gaat worden.

Alle frustratie zal eind december worden opgehoopt, met de regels zal worden gesjoemeld. Een Grapperhausje doen, heet dat.

En als de duisternis en de kater op zijn donkerst zijn, ligt daar Oud en Nieuw te wachten om een flinke knalharde punt te zetten achter dit c-jaar. Ik raad de handhaving en de spoedeisende hulp een harnas aan en bezweer hen vuur te mijden in aanwezigheid van al die korte lontjes.

We bejubelden Rutte om zijn leiderschap

Dit alles staat in scherp contrast met de bijna lieflijke demonstraties van solidariteit en naastenliefde aan het begin van de pandemie. We zongen op onze balkons, we klapten voor de zorgmedewerkers, we stuurden pizza’s naar de nachtdienst, we bejubelden Rutte om zijn leiderschap, we zwaaiden naar onze demente moeders achter de ramen van een voor 90 procent besmet verpleeg-huis, omdat er geen beschermingsmiddelen waren en alles naar de ic’s ging, een bewuste keuze van Rutte c.s., die er geen been in zagen wat ‘dor hout’ te kappen.

We zetten er de schouders onder en zouden het virus mores leren. Met een ongekende gezamenlijke inspanning van wetenschappers en farmaceuten werd de jacht op het vaccin geopend. Alles moest ervoor wijken. Aan de horizon gloorden immuniteit en miljardenverdiensten, een perfect samengaan van economie en volksgezondheid. Alle procedures werden versneld, maar bleven zorgvuldig.

En nu, een maand of tien later, is er van solidariteit weinig meer te merken. Sommigen hebben iedere vorm van fatsoen en zelfbeheersing overboord gezet en bedreigen wetenschappers en ieder ander die voor de loop van hun geweer komt met de dood. Anderen houden het bij een opgestoken middelvinger naar de autoriteiten en gaan hun eigen gang.

Weer anderen benadrukken het recht om tegen vaccinatie te zijn. Zij laten het aan anderen over hen te beschermen. Egoïsten zijn er altijd. Als genoeg mensen zich laten vaccineren is ook de rest veilig. Als wij, mijn man en ik, onze twee dochters en schoonzoons, ons laten inenten, dan geven wij vier vaccinweigeraars een vrijgeleide. Alsjeblieft! Geniet ervan!

Concurrentieslag van de moeders met Kerst

Voor mij maakt het met Kerst niet zoveel uit. Ik ben geen kerstfanaat. De rituele verplichtingen vond ik altijd pijnlijk en moeizaam. Mislukte ovenschotels en sluimerende controversen. Eerste Kerstdag jouw ouders, Tweede Kerstdag de mijne? De keer dat ik ze combineerde was een ramp. De moeders vochten glimlachend een bittere concurrentieslag uit.

Mijn kinderen mogen Kerst vieren zoals ze willen en met wie ze willen. Op elke andere dag geniet ik van het samenzijn en samen eten, maar in de gedwongen vreugde van Kerst, mwah...

Er komt wel iemand eten, één gast, maar die wilden we sowieso weer eens zien. Niet omdat het Kerst is.

Nelleke Noordervliet (Rotterdam, 1945) schreef meerdere romans, novelles en theaterstukken. In 2018 won ze de Constantijn Huygens-prijs voor haar gehele oeuvre. In haar column in Trouw bespiegelt ze tweewekelijks op de actualiteit. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden