CommentaarCoronacrisis

Deze crisis kan, ondanks alle ellende, de ander dichtbij brengen

Als de rampzalige coronacrisis op enig moment achter ons zal liggen, laat er dan – naast het verdriet om de slachtoffers – één ding zijn dat we niet vergeten: de overweldigende golf van hulp en steun die door ons land rolde. Muzikanten die bij verzorgingstehuizen musiceren om de bewoners wat verlichting te brengen. Koks die maaltijden bereiden voor mensen die hun huis niet uit kunnen. Dominees die inspiratievideo’s maken die troost en hoop kunnen bieden. Jongeren die voedselpakketten rondbrengen naar kwetsbare ouderen. Studenten die gratis oppas aanbieden. Duizenden ex-zorgmedewerkers die klaar staan om weer in de ziekenhuizen aan de slag te gaan. (Hoe mooi zou het zijn als ze daar ook na de crisis blijven, zodat het probleem van het tekort aan zorgpersoneel ineens veel kleiner wordt!)

“Rampen maken geen onderscheid naar afkomst of religie of sekse”, zei hoogleraar literatuur- en cultuurgeschiedenis Lotte Jensen vorige week in deze krant. “Dat je allemaal in hetzelfde schuitje zit, zorgt voor saamhorigheid en bereidheid om elkaar te helpen.”

Een sterke basis om naar elkaar om te zien

Dat is precies wat we nu zien gebeuren en dat is hoopgevend. En het is ook opvallend. Immers: anders dan bij overstromingen, aardbevingen of ander natuurgeweld, is in deze ramp iedere medeburger een bedreiging. We moeten afstand tot elkaar houden, maar ondanks dat zoeken we op allerlei manieren juist de verbinding op. De cynicus zal zeggen: ja, ja, wacht maar tot de crisis wat langer duurt, dan kunnen we elkaar niet meer uitstaan. Of hij zal wijzen op die inbraak waarbij mondkapjes werden gestolen en fijntjes de beelden in herinnering brengen van al die Nederlanders die vooral voor zichzelf aan het hamsteren sloegen. Kan zijn, maar vooralsnog wint het goede het hier met groot gemak van het kwade, het positieve van het negatieve.

Al die hulpinitiatieven maken nog eens heel goed zichtbaar hoe belangrijk en krachtig het vrijwilligerswerk en het verenigingsleven in ons land is. In tijden van crisis blijkt dat die een sterke basis vormen om naar elkaar om te zien. Tegelijkertijd moet niet vergeten worden dat er veel mensen zijn die daarbij tussen wal en schip kunnen belanden: omdat ze geen of slechts een klein sociaal netwerk hebben, omdat ze geen deel uitmaken van een vereniging of kerk, omdat ze weinig zelfredzaam zijn. Die weduwnaar aan het eind van de straat – is er iemand die naar hem omkijkt? Die alleenstaande moeder om de hoek – kan die het huis wel uit om boodschappen te doen? Dat gevluchte gezin uit Syrië – is daar hulp nodig?

Deze crisis kan – ondanks die anderhalve meter afstand – de ander dichterbij brengen. Dat is een kans die we niet voorbij moeten laten gaan, en het is ook noodzakelijk om er samen doorheen te komen.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Lees ook

Ons gedrag doet er toe, op alle fronten

Het goede nieuws is dat de diepte van het economische dal deels afhankelijk is van het gedrag van burgers. Van uw gedrag dus, van ons gedrag, van het gedrag van werkgevers, werknemers en zzp’ers.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden