Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Deze boeken mogen niet bij het oud papier, iemand moet zich over hen ontfermen

Opinie

Marjolijn van Heemstra

© Jörgen Caris
Column

De beste dingen in het leven zijn gratis, schijnt Coco Chanel te hebben gezegd. 

Ik weet niet of het waar is maar op de laan die achter ons plein loopt zijn die woorden zeker geldig. Er staat een boekenhuisje, klein, hout, in de vorm van een boot. Twee planken met glazen deurtjes ervoor. En een sticker waarop staat dat er gratis gehaald en gebracht mag worden. Soms zijn de planken bijna leeg en dan ineens verdringen kaften zich achter het glas.

Lees verder na de advertentie

Het komt en gaat, soms mondjesmaat, soms in golven. Een collectie Hugo Claus die een hele plank beslaat. Vier Tsjechovs op een rij. Een stapel Spaanse leerboeken en van alles voor dummies.

Het zijn niet alleen de boeken die het huisje waarde geven, ook de schaarse gesprekken die op de stoep worden gevoerd, over wat er gepakt en neergelegd wordt, en waarom.

Uitgekeken op Harry Mulisch. Verliefd op een Spanjaard. Of eindelijk tijd om te lezen omdat het kind volwassen is en de man eruit gegooid.

Het boekenhuisje is een soort asiel. Deze boeken mogen niet bij het oud papier

Ik bracht Vestdijk en Jotie ’t Hooft en pakte Maarten Biesheuvel, Antal Szerb en een klein rood pamflet van Leon de Winter waarin hij in een lang vergane tijd waarschuwt voor de opkomst van extreem-rechts in Nederland. Het is geschreven als een discussie tussen Leon de Winter en een door hem zelf bedachte vertegenwoordiger van extreem-rechts. Een discussie dus met eigenlijk niemand, die glansrijk door de schrijver wordt gewonnen in een tijdperk waarin links op alles een antwoord had en Leon de Winter links was.

Dit vind je niet in een boekwinkel.

Een verhaal

Vorige zomer ontmoette ik er een man die nergens naar op weg was. Hij was net weggefietst van zijn flat aan het IJ en zocht een verhaal om hem te vergezellen. Ik had een boek in mijn hand dat ik eigenlijk niet weg wilde doen, maar dat bij het opruimen van de kast onder de zaaglijn was gevallen.

Hij wees ernaar. “Mooi?” Ik knikte en niet veel later bond hij het voorzichtig op zijn bagagedrager en fietste weg, nergens naartoe met een boek dat ik nu al miste. In ruil daarvoor pakte ik een beduimelde uitgave van verhalen van Manon Uphoff. Duidelijk met liefde gelezen en misschien met moeite neergelegd.

Het huisje is een soort asiel. Deze boeken mogen niet bij het oud papier, iemand moet zich over hen ontfermen. Ze zijn in een tas gestopt, hierheen gereden en neergezet.

Verhalen, strips, rijen grammatica die hun waarde bewijzen door hier gratis te staan.

Schrijfster en theatermaakster Marjolijn van Heemstra denkt na over geld en wat van waarde is. Lees hier meer columns. 

Deel dit artikel

Het boekenhuisje is een soort asiel. Deze boeken mogen niet bij het oud papier