null Beeld

ColumnSylvain Ephimenco

De wokecensuur van kleine groepen activisten, door de media kritiekloos bejegend

Trouw-lezers kennen publicist Erdal Balci (Ardahan, 1969) nog uit de jaren waarin hij voor deze krant correspondent was in ­Turkije. Recentelijk werd hij nog in de bijlage Tijdgeest over zijn laatste roman De gevangenisjaren geïnterviewd. Het autobiografische boek gaat over de benauwende Turkse ­islamcultuur in zijn eigen (naar Nederland geëmigreerde) familie. Deze week schreef Balci een column in de Volkskrant over het filmscenario Matmazel waar hij acht maanden lang aan had ­gewerkt. Hij aarzelde eerst om hierover te schrijven, bang om in dit ‘woketijdperk’ als ‘gecancelde man’ te worden gebrandmerkt.

Zijn filmscenario, over een Nederlandse vrouw die naar haar onbekende vader in Turkije gaat zoeken, gaat over de botsing van culturen en vrouwenemancipatie. Maar tot verrassing van de filmproducent wilde het Filmfonds zijn vingers hier niet aan branden gezien de mogelijk ­negatieve impact in tijden van ­‘wokereligie en cancelcultuur’ (woorden van de producent). Een even teleurgestelde als woedende Balci constateert nu dat hij niet eens ‘door woke zelf is gecanceld maar door de angst voor woketoestanden’: “In een atmosfeer waarin de woke-ideologie regeert, worden dus ook gewone, emancipatoire verhalen door de politiek correcte legers de grond in gestampt”. Voor alle duidelijkheid: ‘woke’ ­betekent wakker worden of maken voor maatschappelijke ongelijkheid die seksuele of etnische minderheden treft.

Gisteren gaf collega Akkerman een voorbeeld van nieuwe woke-zelfcensuur (mijn woorden) met de nieuwe vertaling van De goddelijke komedie (14de eeuw) van Dante Alighieri: profeet Mohammed, die Dante in zijn ‘Hel’ laat folteren, moet zeven eeuwen later in een vertaling worden geanonimiseerd, om moslims niet te kwetsen.

Vorige maand gaf Marieke Lucas ­Rijneveld een vertaalopdracht terug omdat ze volgens ­wokecritici de verkeerde huidskleur had (blank) voor die vertaling, terwijl het ging om een tekst van een zwarte auteur.

Maar soms is de wokecensuur van kleine groepen activisten, helaas door de media kritiekloos bejegend, zo grotesk, dat je bijna moet schuddebuiken. Zo moet in Brussel de ­Leopold II-tunnel een nieuwe naam krijgen vanwege het koloniale en racistische verleden van de Belgische koning. En wie mocht dan met de prestigieuze ondergrondse doorgang worden vereeuwigd? België stemde met 22 procent voor de komieke zangeres Annie Cordy, onlangs op haar 92ste overleden. De Belgische (Franstalige) artiest verkocht bij leven 5 miljoen platen, maar is nu het mikpunt van woke­critici wegens ­racisme. Had ze niet in 1985 het schandelijke nummer Chaud cacao gezongen? In een ­clip verscheen ze toen met een kop chocolademelk op het hoofd, omringd door kinderen van wie twee met dikke rode lippen, en zong het traumatiserende refrein: “Warme cacao/Warme chocolademelk/Als je me kokosnoten geeft/Ik geef je mijn ananassen”.

Toch houden de Belgen stand ­tegen wokecritici en zal die racistische tunnel nu de naam Annie Cordy dragen. Mijn dringende advies: rijd voortaan om!

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden