null Beeld Trouw
Beeld Trouw

ColumnStevo Akkerman

De wereld heeft de hik, dacht de koe, terwijl ze verder meedreef met de Maas

Het was begonnen met de regen, die nooit op leek te houden, en voor de koe, die leefde aan de oevers van de Maas, ter hoogte van Echt, was uiteindelijk het onderscheid tussen land en water volledig verdwenen.

Het gras was onder water komen te staan – er viel ook niets meer te eten –, de paden waren onzichtbaar geworden, en tenslotte was zelfs de dijk opgeslokt. Samen met andere koeien had de koe urenlang geloeid om de boer, maar die was niet gekomen. Het water was steeds hoger geklommen en steeds heviger gaan stromen; de kudde was uit elkaar gedreven, het loeien weggestorven.

De koe zocht houvast bij een boom, maar haar poten verloren contact met de grond, en zo dreef ze weg, richting Maasbracht, Roermond, Venlo. Op de bruggen die ze passeerde, stonden mensen met angstige gezichten. Dieren weten dingen, hoe dat werkt is een raadsel, maar ze zijn op de hoogte. De koe wist: de aarde is in de war, er dreigt gevaar, alles stroomt over. Ze kwam langs Arcen en probeerde even verderop aan land te komen, het lukte haar om ondieper water te bereiken, ze kon er staan, maar nadat ze een paar stappen had gezet, stuitte ze op een wal, gleed terug de rivier in en liet zich – het hoofd ternauwernood boven water – weer meevoeren. Well, Afferden, Gennep.

Regenen deed het niet meer, het was helder, en aan de horizon hing een rode gloed. Het kon de ondergaande zon zijn, of een grote brand, en het was tegelijkertijd prachtig en huiveringwekkend. Soms vergreep het vuur zich aan een stal, dat wist de koe. Dan konden er honderden dieren verbranden, kalveren, runderen, kippen, varkens. Dieren weten dingen, ze vertellen elkaar wat er gaande is: in Canada verbrandde zomaar een heel dorp, zo heet was het daar, en aan de kust vonden meer dan een miljard zeedieren – mosselen, krabben, zeesterren – de dood in stikheet water. Fruit kookte door de hitte aan de bomen, bliksem veroorzaakte 136 bosbranden.

Dit was de toestand in de wereld: waar het koud moest zijn, was het heet, waar het droog moest zijn, was het nat, waar gras moest groeien, stroomde de rivier. Sint Agatha, Cuijk, Mook.

Was het zwemmen of drijven wat de koe deed? Of raakten haar poten af en toe toch de grond en liep ze dan door het water? En hoe lang zou ze dit nog volhouden? Op eigen kracht ging het haast niet meer, maar er verzamelde zich steeds meer hout en ander afval om haar heen, en dat droeg haar verder, het puin was haar redding. Ze wist dat er een land was waar de leider – en dit was een slechte leider – meer dan tien dagen achtereen de hik had, en ze dacht: de hele aarde heeft de hik, het is alsof er van alles in haar grondlagen verborgen ligt dat nu naar boven komt, hier met water, daar met vuur, hier met stoom, daar met rook.

Bij Escharen, in Noord-Brabant, kwam de koe tot stilstand. Tussen het afval waren alleen haar neusgaten nog zichtbaar boven het water. Brandweerlieden trokken haar met de nodige moeite aan land, en kort daarop was ze landelijk nieuws: ‘Brandweer redt koe die 100 kilometer op de Maas aflegde.’

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden