Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De weinig slagkrachtige Algemene Onderwijsbond is niet mijn vakbond

Opinie

René Kneyber

© Maartje Geels
Column

Toen PO in Actie een nieuwe staking voor november aankondigde werd niemand daardoor verrast: het publiek heeft er sympathie voor, de actiebereidheid onder leraren is groot, de pretparkeneconomie floreert, met zoveel draagvlak is doorpakken uiteraard een logische vervolgstap. 

Maar de media vonden alsnog twee mensen die er wel verbaasd over waren: de vakbondsleiders. ‘We willen het eerst maar eens aan onze leden voorleggen’, sputterde bijvoorbeeld de AOb – de grootste vakbond van leraren.

Lees verder na de advertentie

Ondanks mijn beperkte ervaring met de AOb verbaasde dat mij helemaal niets. Ooit heb ik een jaar voor de Onderwijscoöperatie – de beroepsvereniging van leraren – mogen werken, waarvan het bestuur, om een of andere duistere reden, uit de voorzitters van vakbonden bestaat in plaats van leraren. De samenwerking met die vakbonden werd toen door een collega op kantoor treffend gekarakteriseerd als ‘stront prakken door een dunne trechter’.

Zo werkte ik mee aan de beroepsethische code voor leraren, een project waar je met de beste wil op aarde nooit langer dan zes maanden over zou hoeven doen. Maar de AOb vertraagde voortdurend het proces. ‘We krijgen het allemaal niet uitgelegd aan onze leden’, was steeds het zielige verhaal. Toen ik na 9 maanden eindelijk eens met wat leden mocht praten bleek dat allemaal anders te liggen. Die begrepen zo’n code heel goed, maar van het lerarenregister begrepen ze niks.

Als AOb-lid schaamde ik me ervoor dat ik zoveel onkunde sponsor

Vreemd natuurlijk. Want die ‘duistere reden’ waarom de AOb in het bestuur zit van de beroepsvereniging – de beheerder van het lerarenregister – is omdat zij leden hebben. Maar die leden willen dus helemaal geen nascholingsuren administreren in hun vrije tijd. Om dat recht te praten vindt de AOb daarom dat hun leden dat wél moeten willen – en zo behartigen ze alsnog het ‘beste’ belang van hun leden.

Nieuwe voorzitter

En nu dan dit: De Onderwijscoöperatie is op zoek naar een nieuwe voorzitter van het bestuur. Dat moest, eindelijk, eens een echte leraar worden. Er werd door leraren unaniem een topleraar voorgedragen: Jan van de Ven, een van de gezichten van PO in Actie. Maar het bestuur van de OC wees de kandidaat af. Van de Ven wilde er namelijk écht een beroepsvereniging van maken, financieel onafhankelijk, en met echte zeggenschap door leraren. En de vakbonden wilden dat niet.

Toen dit nieuws dit weekend uitlekte werd er op sociale media vol ongeloof en woede op gereageerd: ‘Dom’, ‘ongezond’, ‘zelfverbranding’, en zo verder. Als AOb-lid schaamde ik me er zo voor dat ik zoveel onkunde sponsor, dat als ik het had gekund ik mijn vakbondsvoorzitter meteen had afgezet. Maar ja, dat mag ik niet. Toen heb ik mijn lidmaatschap maar opgezegd. En ik was vast niet de enige.

Lees ook het interview met René Kneyber: 'Je bent als leraar aan het eind van iedere dag kapot'

Lees hier al zijn columns

Deel dit artikel

Als AOb-lid schaamde ik me ervoor dat ik zoveel onkunde sponsor