Beeld Trouw

ColumnSylvain Ephimenco

De weg naar de hel is behalve met goede voornemens ook met blinde compassie geplaveid

Tijdens een ontmoeting van bijna zes uur hebben de Rus Vladimir Poetin en de Turk Recep Tayyip Erdogan de strijdbijl voorlopig begraven. Ook hebben ze hun rol en macht in de Syrische provincie Idlib onderling verdeeld. Voorlopig wordt het vluchtelingendrama in Idlib (een miljoen mensen op de vlucht), waarvoor ze samen met Syrië, Iran, de Libanese Hezbollah en jihadistische milities verantwoordelijk zijn, tot stand gebracht. Is het toeval dat het tijdens deze ontmoeting bekend werd hoe Turkije de druk op de EU denkt verder op te voeren: door duizend zwaarbewapende agenten naar de Griekse grens te sturen? Die moeten ervoor zorgen dat migranten die de EU terecht niet toelaat, niet naar Turks grondgebied terugkeren.

Cynisme, chantage en gangstermethoden zijn Erdogan niet vreemd. Maar hoe zit het met Poetin? Is deze beslissing tijdens de ontmoeting met hem geaccordeerd? In 2014 nam de EU economische sancties tegen Rusland vanwege de annexatie van de Krim. Eind vorig jaar zijn deze strafmaatregelen tot volgende zomer verlengd. De poging van Erdogan om met een nieuwe migratiecrisis de EU te destabiliseren, zal Poetin wel bevallen.

Stormram tegen de EU

De migranten uit verschillende islamitische landen die door Erdogan als stormram tegen de EU worden gebruikt (sommige schreeuwen Allahu akbar terwijl ze stenen naar de Griekse politie gooien) zitten in de val. Gisteren in een interview in Trouw verklaarde Europarlementariër Kati Piri (PvdA) het volgende: “Deze mensen, die niet uit het oorlogsgebied in het Syrische Idlib komen, moeten gewoon terug naar waar ze vandaan komen. (...) Zij hebben geen enkele reden om bij die grens te staan (...) Je kunt Griekenland niet verplichten om die grens open te zetten, want dan staan er binnen de kortste keren tienduizenden anderen, inclusief Turken die ook weg willen.” Is dit van de kant van Piri een gebrek aan compassie of een juiste analyse? Mijn keus hierin laat zich raden.

In een elan van empathie en berekening (arbeidskrachten voor de Duitse industrie) hielp Angela Merkel vijf jaar geleden een stroom asielmigranten om Europa ongecontroleerd te bereiken. In de chaos die ontstond glipten ook jihadisten van IS door de EU-grenzen. Zo konden de aanslagen van Parijs (2015, 130 doden) en Brussel (2016, 32 doden) door terugkeerders of als vluchtelingen vermomde Syriërs worden gecoördineerd. Andere aanslagen zoals die in het Duitse Ansbach (2016, 15 gewonden) werden eveneens door een ‘vluchteling’ gepleegd. 

Gisteren werd bekend dat ‘vluchteling’ Aziz al H., de ‘Balie-Syriër’, nu ook beschuldigd wordt van het medeplegen van 17 moorden in 2012 in Syrië. In dat land is het aandeel van EU-landen in de oorlog vanaf 2014 vooral gericht geweest op de vernietiging van de koppensnellers en terroristen van het IS-kalifaat ter bescherming van Europa. Dit als argument gebruiken om de Griekse grens nu open te zetten is misleidend. De weg naar de hel is niet alleen geplaveid met door goede voornemens, maar ook met blinde compassie.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden