De voetballer en de tijger

De tijger brulde. En de voetballer keek benauwd. Hij stond achter een opgehangen lint, de voetballer, en naast hem stond een vrouw met een injectiespuit in haar handen. Ze leek meer op haar gemak dan hij.

Ex-voetballer moet ik eigenlijk zeggen, want Giovanni van Bronckhorst is onlangs gestopt. Maar waarom moet een ex-voetballer benauwd zijn voor een tijger?

De uitnodiging kwam van de diergaarde. Diergaarde Blijdorp. Daar had een Sumatraans tijgerpaar in mei twee jongen gekregen, die nu, dertien weken later, hun tweede inenting moesten krijgen. De diergaarde had de inval gehad om bij die gelegenheid bij wijze van eerbetoon de voetballer uit te nodigen – hij mocht de naamgever voor de jonge welpen zijn. Bovendien hadden de voetballer en de tijgerwelpen iets gemeen. Indisch bloed.

De voetballer was vereerd en ging op de uitnodiging in, en zo kwam het dat hij op een regenachtige ochtend met zijn vrouw Marieke bij de tijgerkreek stond waar hij te horen kreeg dat hij de welpen ook nog ieder een haar uit hun oor moest trekken – voor DNA-onderzoek in Londen. De voetballer, die ondanks zijn machtige linkerbeen heel erg frêle oogde, probeerde even iets tegen te werpen, maar de dierentuinleiding was heel beslist. Nee, afknippen ging niet, het ging juist om de haarwortel.

Wij van de pers, die aan de andere kant van het lint stonden, begrepen wel dat Gio wat benauwd keek, vooral nu de welpen, toch al forse dieren, net waren gescheiden van de moeder, die op twee meter afstand van de voetballer achter glas een woedend gebrul liet horen, zo hard, dat de voetballer piepte: ’Het lijkt wel of er een motor gestart wordt’. Buiten ons zicht waren dierenverzorgers, een stuk of vier forse types in bruine fleecetruien, doende zich meester te maken van de welpen, zodat we niet zeker waren of het gebrul dat we hoorden nu afkomstig was van de moeder of van de jongen. Een van hen werd, stevig in het nekvel gevat, binnengebracht. De vrouw naast Gio, kennelijk de dierenarts, gaf hem een prik in zijn dij (tegen katten- en niesziekte zei ze later) en de verzorger, die een soort ovenwant droeg, ging met het dier op een weegschaal staan. „114 kilo”, zei hij, en we namen aan dat daar het gewicht van de verzorger nog van af moest.

Nu was het de beurt aan Gio. „Ik noem deze tijger Gio”, zei hij met redelijk vaste stem, en toen konden we al raden dat de tweede Vanni zou gaan heten. Op aanmoediging van de fotografen legde hij aarzelend een hand licht op de kop van het dier en trok een haar uit zijn vacht. Gio – de tijger bedoel ik – reageerde niet. Opgelucht deed de voetballer de haar in een hem aangereikt kokertje. Bij Vanni verliep de procedure even probleemloos.

Sumatraanse tijgers zijn zeer zeldzame dieren geworden. Er leven er in het wild nog maar 250. En dierentuintijgers kun je er niet zomaar uitzetten, zodat de soort in het wild met uitsterven is bedreigd. Maar nog zeldzamer zijn voetballers van Molukse afkomst die in een WK-finale stonden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden