null Beeld

ColumnStevo Akkerman

De vleeseters hebben een tandje bijgezet

Het is voor een columnschrijver nooit prettig om in de rubriek correcties terecht te komen, maar de ene fout is erger dan de andere, en soms kan een correctie zelfs kracht bijzetten aan wat je zeggen wilde. Afgelopen mei somde ik op deze plek wat cijfers op over de omvang van onze vleesverwerkende industrie. Jaaromzet 10 miljard euro, 12.000 werknemers, van wie 80 procent arbeidsmigranten. Geslachte dieren per jaar: zo’n 15 miljoen varkens, 2,2 miljoen runderen en 1,7 miljoen kippen. Enorme aantallen, die op zichzelf al een verhaal vertelden.

Maar de volgende dag moesten we iets corrigeren: die 1,7 miljoen geslachte kippen was niet het cijfer per jaar, maar per dag. Inclusief vleeskuikens. Ik moest aan die ontzagwekkende, zo niet huiveringwekkende aantallen denken toen ik er gisteren opeens achter kwam dat we ons ­bevinden in de Week Zonder Vlees – tot dusver had ik mij daar netjes aan gehouden, maar dat was dus niet met opzet. Ik ben geen geheelonthouder, maar er kunnen weken voorbijgaan dat ik geen vlees eet, het is er langzamerhand ingeslopen en nu gebeurt het bijna vanzelf.

Voor de gemiddelde Nederlander ligt dat anders, die werkt per jaar 77,8 kilo vlees naar binnen. Dat was althans het cijfer over 2019, een stijging van 0,6 kilo in vergelijking met 2018. Vijftig jaar geleden was het nog de helft; we zijn steeds vleziger geworden, daar doen de schappen vol zeewierburgers, vegetarische kipstuckjes en sojaworsten niets aan af. Het aantal veganisten, vegetariërs en flexitariërs is weliswaar gestegen, maar de vleeseters hebben dat niet op zich laten zitten en een tandje bijgezet.

‘Ik wil de mensen hun gehaktballetjes niet afnemen’

Zelf hoop ik intussen vooral op de kaas zonder koe, waar de oprichters van de Vegetarische Slager aan werken. Een leven zonder kaas lijkt me zinloos en niet te doen, maar ik weet ook dat voor 1 kilo kaas 6 tot 10 liter melk nodig is. Dat betekent dat mijn broodbeleg en borrelhap indirect bijdragen aan dierenleed (1,5 miljoen geslachte kalveren per jaar) en klimaatschade (broeikasgassen, mest).

Voor vlees geldt iets soortgelijks: voor een kilo biefstuk is ongeveer 25 kilo veevoer nodig, en daarachter gaan weer talloze hectares gras, mais en soja schuil, plus duizenden liters water. Twee flinke entrecotes leveren evenveel broeikasgassen op als een autoritje van Amsterdam naar Barneveld, las ik ergens – kom je toch weer bij de kippen en de vleeskuikens terecht.

In het tv-debat tussen Lilianne Ploumen en Sigrid Kaag, dat overigens zowel plezierig als informatief was, kwam maandagavond ook de vleestaks voorbij. D66 is ervoor (net als GroenLinks, Partij voor de Dieren en ChristenUnie), de PvdA gokt liever op het verlagen van de btw op groente en fruit. “Ik wil de mensen hun gehaktballetjes niet afnemen”, zei Ploumen. Afnemen is ook wel erg drastisch, maar als we alleen al de kosten van milieu- en klimaatschade zouden doorberekenen in de prijs van vlees – een alleszins redelijk idee – zou dat zowel mens, dier als natuur ten goede komen.

Voor nu houd ik me maar vast aan het recept van Joke Boon, dinsdag in Trouw. ‘Vrolijke kikkererwtensoep, met de kleur van mimosa’.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden