Commentaar

De Venezolanen verdienen een nieuwe president, maar zonder bemoeienis van andere landen

Nicolas Maduro werd op 10 januari opnieuw ingezworen als president van Venezuela. Beeld REUTERS

Niemand wil terug naar de tijd dat Washington een aanjagende rol speelde in Latijns-Amerika.

Eén ding staat als een paal boven water: Nicolas Maduro is totaal ongeschikt voor zijn werk. De president van Venezuela heeft sinds hij in 2013 de macht in handen kreeg, zijn land in de economische afgrond gestort, met een gierende inflatie, voedsel- en medicijntekorten, en een exodus onder de bevolking. Zo’n 10 procent van de Venezolanen is de afgelopen jaren naar elders vertrokken, en de uittocht blijft maar doorgaan.

Het is dan ook geen wonder dat de overgebleven Venezolanen afgelopen week massaal de straat opgingen om hun onvrede met het Maduro-regime te tonen. En ook niet dat de voorman van de oppositie, parlementsvoorzitter Juan Guaidó, op veel enthousiasme kon rekenen toen hij zich op straat tot staatshoofd benoemde.

Gestolen

Guaidó redeneert dat Maduro zijn vorige verkiezingswinst (mei vorig jaar, de officiële beëdiging was twee weken terug) gestolen heeft, en dat het regime daarom geen legitieme claim op het presidentschap kan leggen. Guaidó is – vindt hij zelf – als voorzitter van het wél democratisch en eerlijk verkozen parlement, de logische volgende in lijn om staatshoofd te worden.

De jonge oppositieaanvoerder (hij is pas 35 jaar) stemde zijn machtsgreep af met de Amerikanen, die Guaidó direct erkenden als president. Verschillende landen in de Amerika’s volgden. Zo is de situatie ontstaan dat Venezuela twee presidenten heeft. Washington wil bovendien geldstromen die via de VS naar het regime stromen, verleggen naar de nieuwe machthebber, en sluit een militaire interventie niet uit.

Enkele Europese landen, ook Nederland, dreigen de Amerikanen te volgen: zij eisen dat Maduro verkiezingen organiseert, op straffe van erkenning van Guaidó.

Niet verstandig

Deze manoeuvres zijn misschien invoelbaar, maar verstandig zijn ze niet. Zelden heeft een land er baat bij dat er verschillende bazen aan het roer staan; kijk bijvoorbeeld naar Libië dat verschillende regeringen heeft. En er is de willekeur: in Congo werd donderdag een president beëdigd die volgens onafhankelijke waarnemers de verkiezingen heeft gestolen. Zijn tegenstrever wordt door geen enkel land als president erkend. Dat is niet voor niks: als landen machthebbers die hen niet aanstaan gaan inruilen voor oppositieleden die beter in hun straatje passen, kunnen we de internationale gemeenschap wel afschaffen. Dialoog wordt dan onmogelijk.

Zeker, de Venezolaanse bevolking verdient een andere leider en nieuwe verkiezingen, Maduro moet opstappen – hijzelf of zijn omgeving dient tot die conclusie te komen. Nu dreigt een ander scenario: van chaos, geweld, burgeroorlog. Latijns-Amerika kent een geschiedenis op dat vlak, vaker met Washington in een aanjagende rol. Naar die tijd wil niemand terug.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren. Meer commentaren leest u op trouw.nl/commentaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden