Beeld Maartje Geels

Column

De stakingsdag is een oase voor de verbeelding

Vandaag blijf ik maar eens thuis. Rust en afzondering. Gezaghebbende ministers en vervoerders hebben gezegd dat het buiten een puinhoop wordt omdat het OV staakt en daardoor ook de machtige auto’s in de knoop zullen raken. 

Oost West Thuis Best, my home is my castle. Ik moet aan mijn moeder denken, gekluisterd aan haar stoel bij het raam: boeken lezen, Trouws kruiswoordpuzzel oplossen, natuurseries op tv, maar ze wordt er niet levensmoe van.

Toch klinkt het vandaag een beetje als een aangekondigde natuurramp, een oorlogssituatie. Een Noord-West-Europees, welvarend en technocratisch land in het ongerede. Van automobilist of treinreiziger word ik weer tweevoeter met een beperkte bewegingsvrijheid. Zelfs een ritje naar het Tuincentrum voelt al als waaghalzerij. Laten we het maar bij wat microbeweging houden, hoogstens naar de supermarkt, het Vondelpark, dat lijkt het beste. Vandaag geen pompstations, geen elektrische auto’s, geen milieuzones, niet langs sjezen, geen kruissnelheid. De mededeling van de NS ‘plan uw reis in de app’ klinkt als een bericht van een andere planeet, een kreet uit een voorbije wereld.

Bermtoerisme

Het is niet eens de praktijk maar de gedachte dat je niet weg kunt die mijn gedachten regeert. Ik hóef eerlijk gezegd ook helemaal niet weg, maar de gedachte dat het niet kán geeft er iets machteloos aan. Intussen is het tijd voor bezinning, want hoelang is het eigenlijk geleden dat we het nog over bermtoerisme hadden, met plaid en picknickmand erop uit om het langsrazende verkeer in ogenschouw te nemen? Je ziet ze nog wel eens op een viaduct staan, zwaaiende kinderen naar het verkeer onder hen, op weg naar de onverschillige volwassenheid van vanzelfsprekende auto’s, treinen en vliegtuigen. Het heeft iets ontroerends, als een zwart-wit filmpje.

Mijn ouders verloofden zich nog al fietsend. Niet naar de slager om de hoek maar op zondag op en neer van Utrecht naar Arnhem en terug, over de heide, naar ze me wilden doen geloven. Het was de tijd van expressionistische schilderijen met treinen die dwars door steden en huizen reden, de wandschilderingen van Peter Alma op het Amstelstation (vandaag uitgestorven, goeie gelegenheid om er eens rustig te gaan kijken als je in de buurt woont) doen eraan denken. Een aanstormende toekomst die inmiddels al ver achter ons ligt.

Vandaag is het op de plaats rust juist vanwege de beloofde chaos om ons heen. Ik ga het huis eens een beetje opruimen, de drie meter nieuwe boeken van dit jaar in kasten zetten. Er staan nog een wasje en een afwasje te wachten. Oh, u hoeft met mij geen medelijden te hebben, ik kom de dag wel door, en er is altijd nog de televisie om op het nieuws de files te zien. Hedendaags bermtoerisme. Er is niet alleen een tijd van komen en van gaan maar ook van stilstaan. Misschien een blik in de toekomst waarin alles virtueel wordt en ons lichaam niet meer hoeft te reizen om ergens te komen. De stakingsdag is een oase voor de verbeelding. Of, zoals Albert Einstein zei: logica brengt je van A naar B, verbeelding brengt je overal.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden