Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De sneeuw was een mantel waarin de schoonheid van stad zich hulde

Opinie

Stevo Akkerman

Stevo Akkerman. © Trouw
column

We vlogen al ter hoogte van Praag en dat was onze bestemming, maar we waren er nog lang niet. Vanwege hevige sneeuwval was het vliegveld gesloten, meldde de piloot. Er zat niets anders op dan in de lucht te blijven, terwijl op de grond hard werd gewerkt om de landingsbaan schoon te krijgen.

Er werd wat gezucht door deze en gene, hier en daar keek iemand misschien wat geërgerd, maar tegen sneeuw viel niet te twisten, dat begrepen wij ook wel. Pas toen we na drie kwartier cirkelen de mededeling kregen dat we zouden uitwijken naar Brno om te tanken, daalde de stemming, en dat werd nog erger toen duidelijk werd dat we het vliegtuig uit moesten en per bus naar Praag zouden worden vervoerd.

Lees verder na de advertentie

Brrr-no!

Ik herinnerde me een Tsjechische cabaretier die een kwartier lang niets anders had gedaan dan ‘Brrr-no!’ zeggen, wat heel goed werkte. Met terugwerkende kracht was ik het geheel met hem eens, hoe weinig Brno er ook aan kon doen dat het sneeuwde in Praag. “Twee uurtjes met de bus”, had de piloot gezegd, hetgeen in de cabine met hoongelach was begroet. “Maak daar maar vier van.” Het werd inderdaad een lange reis, en terwijl ik probeerde in de mist iets te ontwaren van het landschap dat ik in mijn Tsjechische jaren zo vaak had doorkruist, schoot me de ene winterse herinnering na de andere te binnen, alsof het in Oost-Europa nooit zomer was geweest.

Hoe we in Roemenië bij een stoplicht werden verrast door een mede-weggebruiker op ski’s, haha, om niet lang daarna in een slip te raken en tussen twee bomen door in een wit weiland te landen. Het halve dorp moest eraan te pas komen om ons weer de weg op te helpen. Hoe ik, eenmaal inwoner van Praag geworden, een stukje schreef over ‘het seizoen van de vallende bejaarden’; elk jaar werd het weer winter en elk jaar begon dat weer met ongelukken op de stoep. Hoe koud het was in Kosice, oost-Slowakije, en hoe schaars gekleed de dames in het hotel. Brrr-no.

Aangekomen in Praag, lopend over een verlaten Karelsbrug, ervoer ik de sneeuw als een geschenk

Maar aangekomen in Praag, lopend over een verlaten Karelsbrug, ervoer ik de sneeuw als een geschenk, een mantel waarin de schoonheid van de stad zich hulde als een kwetsbaar wonder. Ik hield mijn adem in en keek over de Moldau naar Mala Strana, met daarachter het silhouet van de Burcht, en het was alsof ik dit alles weer voor de eerste keer zag. En omdat ik in de bus een boek had gelezen over de ‘psychologie van het communisme’, zag ik ook alles wat verborgen lag onder de historische rijkdom: de erfenis van onderdrukking en dictatuur, nog niet zo lang geleden. “Praag heeft niet veel monumenten of gedenktekens, maar wel veel gebouwen waarin mensen gevangen werden gehouden, gemarteld, geëxecuteerd”, schrijft Ivan Klima in ‘The Spirit of Prague’. “Het behoort tot de terughoudendheid van Praag dat ze deze wonden niet laat zien.”

In het hotel zette ik de televisie nog even aan en meteen sprong de propagandazender Russia Today in beeld. Toen begon het hevig te sneeuwen in mijn hoofd.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt.

Deel dit artikel

Aangekomen in Praag, lopend over een verlaten Karelsbrug, ervoer ik de sneeuw als een geschenk