ColumnRob Schouten

De schoonzoon raadde de ‘The Terminator’ aan, dus keek de familie Schouten ‘m als Kerstfilm

Ik heb niet alleen vier dochters maar ook vier schoonzoons, of hoe noem je dat bij het huidige samenwonen want geen van hen is getrouwd: aanhang. Boeiende geslachtsgenoten. Ik ken ze niet allemaal even goed, zo loopt er in de Duitse stad Essen een Justizvollzugsbeamter rond die mijn achternaam op zijn deur heeft gespijkerd maar die ik slechts één keer heb gezien en die ik bij gebrek aan tegenberichten vooralsnog voor degelijk en rechtschapen houd, in elk geval houdt hij van recht en orde want Justizvollzugsbeamter betekent cipier.

De overige drie zie ik wat vaker. Ze hebben op het eerste gezicht wel wat weg van mijn dochters. Zo is de vriend van mijn psychologendochter ook psycholoog en die van mijn lerarendochter ook leraar. Toch is het grappig hoe zich in de aanhang van je kinderen als het ware vreemde invloeden komen aandienen. Mijn dochters ken ik door en door, maak ik mijzelf wijs, maar deze schoonzoons brengen wat nieuws, de ene is een tikje zwaarmoedig op een wijze die wij Schoutens niet goed kennen (overal beren op de weg zien), de ander praat er op los en lijkt het moderne leven geheel te omarmen, ook een mij vreemde eigenschap.

Duitse schoonzoon

Verreweg de interessantste, los van zijn karakter, is mijn Duitse schoonzoon Roberto, die ik natuurlijk vanwege zijn naam al een bijzondere plaats gun. Ik zeg Duitse schoonzoon, maar hij is eigenlijk Mexicaan, of nog preciezer, Azteek, een ondanks de mensenoffers van zijn voorvaderen vriendelijke jongen die zich echter afgelopen feestdagen van een onbekende kant liet zien. Zo stelde hij tijdens zijn logeerpartij bij ons vast dat de Nederlandse televisie betere films vertoonde dan de Duitse, iets wat al een alarmbel had moeten doen overgaan.

Even later zaten we te kijken naar ‘Terminator 2’, de beste volgens hem en hij kon het weten want hij bleek een kenner: ‘The Terminator’, ‘The Predator’, ‘Star Wars’, een segment van de filmwereld dat ik tot dan toe had weten te mijden.

In The Terminator (ik ga ervan uit dat u ook niet kijkt) probeert goede cyborg Schwarzenegger moeder en zoon Weet-ik-veel te beschermen tegen de aanvallen van zijn soortgenoten, die voortdurend uit plasjes kwik weten op te staan en tegenstanders met uit hun ‘lichaam’ groeiende zwaarden doorboren. Het kost de grootste moeite, explosies, eindeloze vuurgevechten, heftige achtervolgingen om de kwade, als mensen vermomde machines te verslaan, maar het lukt, als ik het einde goed begrepen heb.

In een smeltoven geknikkerd

Ik geef deze synopsis voor betere maar ik weet wel dat we suizebollend tv zaten te kijken. De béste maar liefst, het maakte niet nieuwsgierig naar de mindere producten in het genre. Niettemin, het was eens wat anders dan ‘Sissi’, ‘Pippi’ en ‘Home Alone’ waar wij ons gewoonlijk tijdens de feestdagen op trakteren.

Wie dacht dat de Terminator definitief verslagen is wanneer hij in een smeltoven wordt geknikkerd, vergist zich, er is ook nog een ‘Terminator 3’. De enige les die ik hieruit kan trekken is dat er altijd opvolgers zijn, en dat 2019 gevolgd wordt door 2020, en ik als dochtervader door mijn schoonzoons.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden