Column Stevo Akkerman

De schade die orthodoxe kerken aanrichten, is niet gering

Ik heb het EO-programma ‘De kast, de kerk en het koninkrijk’ teruggekeken, wat eigenlijk een rare term is; ik keek niet terug, ik keek twee dagen na de uitzending, op mijn laptop. Maar tegelijkertijd keek ik wel degelijk terug, ruim dertig jaar zelfs, naar de tijd dat ik in evangelische kringen verkeerde en het vanzelf sprak dat er in het huis van God geen ruimte was voor homo’s. Beelden van de EO-Jongerendag, 1983. Op het podium staat evangelist Luis Palau en hij heeft goed nieuws: “Knapenschenners, homoseksuele overtreders, in de ogen van God is het verkeerd. Maar Hij zegt: Ik heb het antwoord, Ik kan het wegnemen, Ik kan je overwinning geven.”

Ik was erbij, daar in de Jaarbeurs. Als student aan de Evangelische School voor Journalistiek verdiende ik wat bij door klussen te doen voor het Nederlands Dagblad en zo deed ik ook verslag van de Jongerendag. Maar van die knapenschennerij en zo kan ik mij niets meer herinneren, ik denk ook niet dat ik dat toen genoteerd heb. Misschien omdat het zo vanzelfsprekend was. Het was tenslotte de tijd van de Evangelische Hulp aan Homofielen; wie er last van had, kon er gewoon vanaf geholpen worden.

Hoogmoed

Lang geleden ja. En er is inmiddels veel veranderd. Maar toch ook weer niet. In ‘De kast, de kerk en het koninkrijk’ komt John Lapré aan het woord, afkomstig uit een reformatorisch milieu, ook een tijdje evangelisch geweest. Acht jaar geleden werd hij vanwege zijn homoseksualiteit stante pede verbannen uit de geloofsgemeenschap. “Als jij hier doorgaat, ben je een bedreiging voor het koninkrijk van God,” werd hem gezegd. En als Lapré in gesprek gaat met een van de ondertekenaars van de Nashville-verklaring, klinken soortgelijke woorden: geen ruimte voor jou in het koninkrijk, want ‘de Schrift is heel duidelijk over de praxis’. Lapré is getrouwd met een man, vandaar.

Ik kon er haast niet naar kijken en dat gold wel voor meer scènes in deze documentaire. Orthodoxe kerken kunnen niet anders dan vasthouden aan de ware leer, anders verliezen ze alle houvast, maar de schade die ze aanrichten is niet gering. Temeer omdat ze claimen namens God te spreken. Dat mag hoogmoed heten, maar wie ermee is grootgebracht legt hun woorden niet gemakkelijk naast zich neer. Daar staat tegenover, en dat was mooi om te zien, dat er in de jaren zestig en zeventig al predikanten en kerken waren die wél openstonden voor de verschillende verschijningsvormen van de liefde. Er werden kerkelijke huwelijken tussen homoseksuelen gesloten toen de rest van de samenleving daar nog helemaal niet aan toe was, dat wordt door seculiere heethoofden weleens vergeten.

Dit andere gezicht van de kerk werd jarenlang belichaamd door de Ikon, die in 2016 opging in de EO, en voilà, ‘De kast, de kerk en het koninkrijk’ is daar een uitvloeisel van. Of deze wonderbaarlijke omroepconstructie beklijft, weet ik niet, maar ik houd mij vast aan de woorden van het prachtige lied: ‘Tel uw zegeningen een voor een, tel ze alle en vergeet er geen.’

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden