Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De samenleving is op zoek naar iets om in te geloven

Opinie

Abdelkader Benali

Abdelkader Benali © Maartje Geels
Column

Een deel van mijn vliegtuigstoel moet ik met hem delen. Hij verontschuldigt zich voor zijn overgewicht. Over vijftien minuten vertrekken we naar Tanger. 

De man - lang wit gewaad, forse baard en ontbrekende ondertanden - citeert religieuze teksten om zijn zenuwen eronder te krijgen. Zijn zware basstem laat ons allemaal meegenieten. Nog nooit zoveel mensen met vliegangst gezien als op de vluchten naar Marokko.

Lees verder na de advertentie

De dikke man wil mijn aandacht.
"Hoe gaat het met Badr Hari", vraag hij.
"Ik weet het niet", zeg ik.

Dan steekt hij van wal. Hij trakteert me op een religieus betoog van twee uur slechts onderbroken door wat verbitterd gescheld op zijn ex-vrouw. Zo mooi als de islam is, zo slecht was zijn vrouw. Op onnavolgbare wijze komt elk onderwerp dat hij aansnijdt, vroeg of laat terug op het onderwerp van zina, overspel.

Als ik Allah wegdenk, zou het door een liberaal gezegd kunnen zijn

Wanneer je praat met mensen die hun mond vol hebben van de Allerhoogste, past alleen zwijgen. Ondertussen schuift hij me het papiertje toe dat elke reiziger in Marokko moet invullen. "Kan je die ook meteen voor me invullen. Mijn krabbels zijn toch niet te lezen." Hij vertelt dat hij dienst doet als hulp-imam. Religie is zijn lust en zijn leven. "In de ramadan sta ik elke avond in de moskee om de Koran te reciteren. Ik vraag er geen geld voor. Echt niet!" Het laatste zegt hij met spijt in zijn stem. Gods woord is toch iets waard?

Makkelijke uitweg

Normaliter ga ik dit soort mensen uit de weg. Ze vervelen me - alles terugbrengen tot de onbewogen beweger is een makkelijke uitweg uit het moeras des levens. Ik voel me meer op mijn gemak in gesprekken waarin we ons afvragen hoe de mens in al zijn beperking er het beste van probeert te maken. Maar deze man vind ik vermakelijk, aandoenlijk zelfs. Misschien omdat hij tussen alle theologie door zijn hele hebben en houden op tafel gooit. Hij is getormenteerd. Hij vertelt me een aantal verhalen uit de Koran. Die verhalen lardeert hij met uitspraken van de profeet Mohammed, de hadith. "God beloont de goede persoon", zegt hij en onderbouwt dat met een vertelling over een zondige vrouw die een hond te drinken gaf. "Omdat haar intentie zuiver was kreeg deze vrouw toegang tot het paradijs."

"Weet u zeker dat de Profeet dit heeft gezegd?", vraag ik. Hij knikt. "Zo mooi is het geloof. Ook een zondige vrouw kan zich met goede daden toegang verwerven tot het hiernamaals." Het staat in schril contrast met zijn gefoeter op vrouwen.

Ik neem me voor in Tanger op zoek te gaan naar straathonden en ze water te geven. De plaatsvervangende imam maakt een kwetsbare indruk, ondanks zijn betweterigheid. Of weinig ruggegraat. Een van de twee. Waar het op neerkomt, zo trok ik de conclusie uit zijn betoog, is dat geloof alleen niet genoeg is voor eeuwig heil. Het gaat om je daden en die staan los van religie. Wat hij me vertelt schuurt gevaarlijk dicht tegen het seculiere aan. Als ik Allah wegdenk, zou het door een liberaal gezegd kunnen zijn. Maar zonder Allah vallen al die mooie verhalen ook weg; verhalen van dwaling, inkeer en vergiffenis. En het zijn juist die verhalen waar we in deze samenleving naarstig naar op zoek zijn. Iets om in te geloven.

In de rij voor de douane zet hij alles op alles om voor te dringen. Listig passeert hij me, zonder me aan te kijken. Ik zeg er niks van. Ik wil niet betweterig overkomen. Hij is tenslotte ook maar een mens.

Abdelkader Benali (1975) is schrijver. In 1996 debuteerde hij met Bruiloft aan Zee, in 2003 won hij de Libris Literatuur Prijs voor zijn roman De Langverwachte. Om de week schrijft hij voor Trouw een column. Lees hier meer afleveringen. 

Deel dit artikel

Als ik Allah wegdenk, zou het door een liberaal gezegd kunnen zijn