null Beeld

ColumnBabah Tarawally

De politie: een beste vriend om bang voor te zijn

Deze week las ik een blog op de website van de politievakbond (ACP). Hierin werd “De politie is je beste vriend” weggezet als de slechtste reclame ooit gemaakt over de Nederlandse politie. Volgens de ACP kan de politie nóóit je beste vriend zijn. Ik geef hun gelijk.

De Nederlandse politie is over het algemeen wel vriendelijk en aanspreekbaar, toch ben ik na 25 jaar in Nederland nog steeds bang voor ze. Zelfs al heb ik niets te vrezen. Mijn angst komt voort uit het beeld dat ik van ze heb gevormd. Ze zijn in staat om mij met een vingerknip van mijn vrijheid te beroven. En als je niet uitkijkt loopt zelfs je leven gevaar. Dat raakt me diep.

'Mamma zal dat nooit doen’

Ik heb altijd mijn identiteitsbewijs op zak. Zelfs als ik om de hoek even boodschappen moet doen check ik consequent of ik mijn rijbewijs bij me heb. De politie kan me immers aanhouden. Pas reed ik overhaast met mijn dochters in de auto weg toen ik ineens besefte dat ik mijn rijbewijs was vergeten. Ik draaide meteen om en ging terug naar huis om het op te halen. De reactie van mijn jongste dochter zal ik nooit vergeten: “Mama zal dat nooit doen. Zij vergeet haar portemonnee altijd maar haalt haar schouders op en rijdt gewoon door.” Ik kon me nog net inhouden maar wilde bijna zeggen dat hun mama zich kan identificeren met haar blauwe ogen.

Eind jaren negentig woonde ik op het AZC in Drachten naast Nicolas, een Angolese man met zijn vrouw en kinderen. Ik herinner me dat hij zijn twee jonge kinderen die nieuwsgierig naar twee politieagenten toeliepen streng toesprak en ze naar huis riep. “De politie is niet je vriend!”, hoorde ik hem zeggen. En hij verbood ze verder om in de buurt van politieagenten te komen.

Ik begreep hem volledig. Nicolas en ik hadden geen vertrouwen in de altijd vriendelijk glimlachende Nederlandse politieagenten. We vermoedden dat achter dat uiterlijk vertoon iets chauvinistisch lag verborgen. Niet gek als je bedenkt dat politie in de landen waar wij vandaan komen het meest onbetrouwbare, onvriendelijke, asociale en corrupte ambt is. Racistisch waren ze echter niet. Daarvoor moet je naar landen waar witte supremisten het politiekorps hebben geïnfiltreerd. Hierin trekken de Verenigde Staten de kar. In Nederland praten we over een paar rotte appels.

Dankzij Darnella Frazier

Dat de politie niet je beste vriend is, bewees Derek Chauvin met de dood van George Floyd vorig jaar. Toen zag ik de duivel in actie waar ik al mijn hele leven bang voor ben. Hij deed wat voor hem volstrekt normaal was, zijn knie op de nek van een zwarte man geklemd, terwijl de man met zijn handen reeds geboeid op de grond lag. Het nonchalante gemak waarmee Chauvin dit deed, met zijn ene hand in zijn broekzak, zei me genoeg. Het idee dat je jezelf verheven voelt boven de ander en die niet meer ziet als mens. Gelukkig gaat hij voor de rest van zijn leven de bak in. Allemaal dankzij de toen 17-jarige Darnella Frazier, die een opname ervan maakte met haar mobiele telefoon. Zonder die beelden zou Chauvin nooit berecht zijn.

En laten we daar een les uit trekken. De moed van Darnella Frazier om niet weg te kijken maar Chauvin te blijven filmen is het bewijs dat we onszelf moeten voorhouden om nooit weg te kijken wanneer we onrecht en onderdrukking in de ogen kijken. Niet alleen wanneer het zich in harde, zichtbare vorm voor ons voltrekt, maar ook wanneer het gaat om zachtere vormen zoals racistische grappen en denigrerende opmerkingen.

Babah Tarawally is schrijver, columnist en programmamaker. Voor Trouw schrijft hij om de week over (verborgen) discriminatie en racisme, maar vooral over manieren om elkaar op dit thema te kunnen verstaan. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden