ColumnNaema Tahir

De perfectie van deze David in Florence

Ik kijk naar de David van Michelangelo in het museum Galleria dell’Accademia in Florence, Italië. De David is de gelijknamige Bijbelse figuur door Michelangelo gemaakt tussen 1501 en 1504 in Florence. Al jaren heb ik Florence en zijn kunstschatten willen bezoeken. Telkens als ik ’s zomers in Italië was, vermeed ik deze historische stad wegens de mensenmassa. Dit jaar valt het mee met de drukte in Italië. Er zijn minder toeristen wegens de Covid-situatie. Maar dat betekent niet dat het niet druk is bij de David van Michelangelo. Genoeg mensen die de sculptuur willen bewonderen. De mensen kijken en ik kijk. En ik kijk en ik kijk. En ik ben er stil van zoals ik dat zelden ben van een kunstobject.

Sinds ik de David zag, bijna een week geleden, doe ik een poging om hier een column over te schrijven. Ik weet gewoon dat ik niet in staat zal zijn om op te schrijven wat de David mij heeft gedaan.

Ik was meteen onder de indruk. Ik begon opeens foto’s, zelfs selfies, te maken. Dat doe ik al jaren nauwelijks meer. Liever dan foto’s maken van de bezienswaardigheden die ik als toerist bezoek, sla ik al het moois op in mijn herinnering. Dat vind ik voldoende. Maar bij de David zoek ik verschillende hoeken op en probeer beelden op te vangen, van zijn profiel, kaaklijn, de glans op zijn wang, de ronding van de kin, die borstkas, dat haar, die blik van een standvastig kijkende David – van voor of na zijn gevecht met Goliath – wie zal het zeggen?

Natuurlijk kan ik een boek kopen met foto’s gemaakt door betere fotografen en dat ga ik ook absoluut doen. Maar ik kan niet weg zonder iets mee te nemen van de David van Michelangelo.

Naast het beeld van de David lees ik heel snel een plakkaat met tekst. Wat ik lees, beaam ik. Ik parafraseer: als je de David hebt gezien hoef je geen andere sculptuur te zien. Terwijl ik naar de David kijk weet ik dat dit klopt. Ik heb natuurlijk veel beelden gezien in mijn leven, veel sculpturen en niets benadert de perfectie van de David. Na het bekijken van de David zag ik ook al weer veel sculpturen, in dezelfde Galleria dell’Accademia, en later op de dag, in het kunstmuseum Uffizi, ook in Florence. Maar telkens vergeleek ik die beelden met de David van Mi­chelangelo. Mag ik hier bekennen dat de David simpelweg voor mij meer dan geslaagd is in het streven naar perfectie?

Perfectie bestaat natuurlijk niet. Maar de David van Michelangelo leert mij dat een mens wel degelijk kan streven naar perfectie. Sterker nog, de mens moet streven naar perfectie. Daarin schuilt voor mij de schoonheid van de David van Michelangelo.

Het is een poging van de kunstenaar om het ideaal te vangen, weer te geven, de mens uit te dagen om perfectie te benaderen, ernaar te zoeken en je best te doen. Zo verhef je jezelf boven het alledaagse. Michelangelo wilde het beste van de man verbeelden. En dat is wat ik zag: een man zo schoon, zo mooi, zo perfect verbeeld, dat ik niet kon wegkijken. Dat is wat de David van Michelangelo met me deed.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden