null Beeld
Beeld

ColumnnStevo Akkerman

De Partij voor de Dieren wordt zomaar in de flanken gezet, en zou er dan niet meer toe doen

Zou het dan toch het effect van de coronacrisis zijn? Op een gegeven moment geloofde ik het wel, als er weer iemand kwam vertellen dat deze crisis een keerpunt was. Maar er lijkt toch iets in de lucht te hangen. ‘Politieke partijen schuiven massaal op naar links’, kopte Trouw woensdag. Zo kan het natuurlijk ook: als de kiezers weigeren linkser te gaan stemmen, moeten de partijen zelf maar een stapje in die richting zetten.

Je zag het terug in het interview dat de krant had met scheidend VVD-fractieleider Dijkhoff. Hij kon niet genoeg benadrukken hoezeer de activistische voorhoede – inzake klimaat, inzake racisme – hem ergerde en irriteerde, maar intussen was hij toch ook heel tevreden dat hijzelf en zijn partij meebewogen met wat anderen op de agenda hadden gezet.

Het was vast naïef, maar ik verwachtte even dat in dit veranderende klimaat iets meer zou worden geluisterd naar degenen die al langer nadachten over de relatie tussen mens, aarde en natuur. Maar toen Esther Ouwehand deze week bij het tv-programma Op1 zat, werd ze meewarig begroet met de vraag of ze haar eigen partijprogramma ‘serieus’ achtte. Partij voor de Dieren, weet je wel: brandnetelthee, kattenvrouwtjes, kinderboerderij. Zelden een interviewer gezien die zich zo geborneerd opstelde. “U hebt vast meer verstand van bomen dan ik”, zei Sven Kockelmann minzaam, “maar ík ken geen groene geldboom”.

Ouwehand kreeg nauwelijks gelegenheid om uit te leggen waarom Kockelmanns cijfers over de economische waarde van de landbouw niet klopten. Ik las er na afloop een inzichtelijk artikel over op de nieuwssite Follow the Money; onder de ‘productie’ van de Nederlandse landbouw wordt van alles geschaard wat daar niet thuishoort (zoals de doorvoer van Zuid-Amerikaanse bananen via Rotterdam, de fabricage van pindakaas en de export van tabak), terwijl de schade aan natuur en milieu in binnen- en buitenland buiten beschouwing wordt gelaten. Veelzeggend detail, op basis van een rapport van de voedsel- en landbouworganisatie van de VN: ‘Elke euro die Nederlands varkensvlees oplevert, gaat gepaard met 4,59 euro aan kosten die door de rest van de wereldbevolking gedragen worden’.

Esther Ouwehand blijft beheerst, inhoudelijk en duidelijk

Wat me eerder was opgevallen toen ik Ouwehand zag in een Kamerdebat met Baudet, die beweerde dat stikstof alleen maar goed is voor de natuur (‘gewoon Pokon’), zag ik bij Op1 weer: ze bleef beheerst, inhoudelijk en duidelijk. “Nee”, zei ze, “wij willen niet driekwart van de boeren weg hebben, wij willen driekwart minder dieren die hier gefokt en gedood worden.”

Ik betrap me er soms op, ook als ik mijn eigen opvattingen probeer te wegen, op zoiets te stuiten als een onuitgesproken, maar sterk aanwezig taboe. Wie zich buiten de grenzen van het overheersende verhaal begeeft, wordt al snel tot de ‘flanken’ gerekend, en doet er dan niet meer toe. Alsof de waarde van een standpunt afhangt van het aantal mensen dat het deelt. De Partij voor de Dieren heeft haar naam niet mee, dat geef ik toe. Maar dat kan geen reden zijn om Esther Ouwehand niet serieus te nemen.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden