Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De paradoxale uitkomsten van de Nashville-verklaring

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
column

Toen ik besloot mijn column voor de maandagkrant te wijden aan de Nashville-verklaring, vroeg ik me nog even af of ik wel het goede onderwerp te pakken had. Een verzameling orthodox-protestantse voormannen, behorend tot de rechterflank van de rechterflank, bevestigt dat zij nog dezelfde opvattingen heeft als altijd – categorie ‘stop de persen’ was het niet. 

Zoals de Schrift zegt: “Alles is vermoeiend, zozeer dat er geen woorden voor te vinden zijn. Wat was zal er altijd weer zijn, wat is gedaan zal altijd weer worden gedaan. Er is niets nieuws onder de zon”. (Prediker 1:8-9)

Lees verder na de advertentie

Ik had me geen zorgen hoeven maken, dat moge duidelijk zijn. Het kost kerkelijke clubs weleens moeite hun boodschap voor het voetlicht te brengen, maar in dit geval lukte dat uitstekend. Het lijkt alsof het hele land opeens wakker is geschud: er blijken mensen in ons midden te leven - of in elk geval mannen – die op basis van eeuwenoude teksten bezwaar hebben tegen homo’s en transgenders. En nee, het gaat niet om moslims. Zelfs het Openbaar Ministerie keek ervan op: men meldde te gaan onderzoeken of sprake was van strafbare feiten. Van de weeromstuit begon ik een gevoel van mededogen te ontwikkelen jegens de mannenbroeders. Als hun traditioneel-christelijk gedachtengoed al buiten de grenzen van de godsdienstvrijheid valt, is onze democratie wel erg angstig.

Wat bedoeld was als een orthodoxe waarschuwing aan de wereld en aan ruimdenkender gelovigen, heeft een golf van liefdebetoon teweeggebracht

Maar goed, ik verwacht helemaal niet dat het OM tot die conclusie komt en mijn beginnende mededogen werd direct in de kiem gesmoord door uitlatingen van ds. Piet de Vries, een van de initiatiefnemers van de Nederlandse editie van Nashville. In het Algemeen Dagblad kwam hij op de proppen met de volgende vergelijking: “Toen de nazi-ideologie zich opdrong, zwegen de kerken. Nu dringt de genderideologie zich op en zwijgen de kerken weer te vaak”. Wat kun je zeggen tegen gelovigen die aan de zorgen van dergelijke herders zijn overgeleverd? Wegwezen mensen, er zijn genoeg plekken waar je wel welkom bent.

Paradox

En dat zou ook best eens de paradoxale uitkomst van de Nashville-verklaring kunnen zijn: dat homo’s en transgenders de kerken verlaten waarbinnen voor hen geen ruimte is. Of dat de in ‘bijbelgetrouw’ beton gegoten standpunten onder druk komen te staan, precies waar de Nashville-ondertekenaars zo bang voor zijn en wat in Amerika de aanleiding was om deze tekst op te stellen. Het Reformatorisch Dagblad adviseerde gisteren al in zijn commentaar de verklaring ‘even terug te stoppen in de kast’. Niet zozeer vanwege de inhoud, wel vanwege het effect: “Verzamel nu geen handtekeningen. Ga eerst wenen op de puinhopen.”

En daar houdt de paradox niet op. Wat bedoeld was als een orthodoxe waarschuwing aan de wereld en aan ruimdenkender gelovigen, heeft een golf van liefdebetoon teweeggebracht, al dan niet in de vorm van regenboogvlaggen. Je zou er Nashville bijna dankbaar voor zijn. Zolang het maar niet leidt tot het idee dat homohaat een strikt religieuze afwijking is. Daarvoor is het net iets te wijd verspreid.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees meer columns op trouw.nl/stevoakkerman.

Lees meer over de Nashville-verklaring in ons dossier.

Deel dit artikel

Wat bedoeld was als een orthodoxe waarschuwing aan de wereld en aan ruimdenkender gelovigen, heeft een golf van liefdebetoon teweeggebracht