Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De Palestijnen die de Israëlische kogels trotseren zijn mensen zonder hoop

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

Terwijl aan de grens met Gaza de scherpschutters hun werk deden, had ik toevallig een gesprek met een medewerkster van Kerk en Israël Onderweg, een blad van de Protestantse Kerk in Nederland. 

We kwamen onder meer te spreken over de vraag of je ergens geweest moet zijn om er een mening over te hebben. Volkomen onzin, volgens mij, meestal gebruikt­­ om iemand de mond te snoeren die onwelkome kritiek heeft op een of ander zeer geliefd land.

Lees verder na de advertentie

In het milieu waar ik vandaan kom, werd het vooral gezegd over Zuid-Afrika, ter vergoeilijking van de apartheid. Over Israël hoor je het ook regelmatig: lekker makkelijk praten vanuit je Nederlandse leunstoel, maar je moet er echt geweest zijn om te kunnen oordelen. Alsof er in dergelijke landen zelf geen mensen zijn met dezelfde of hardere kritiek op de zittende macht, alsof Desmond Tutu geen Zuid-Afrikaan zou zijn en Amos Oz geen Israeliër.

Hamas maakt politiek gebruik van de wanhoop, maar die wanhoop is reëel en zit diep

Maar nog maar net had ik dat betoogd, of ik begon te vertellen over mijn bezoek aan Gaza in 2009, direct na Operatie Gegoten Lood, die aan circa 1400 Palestijnen en dertien Israëliërs het leven had gekost. Had de confrontatie met de verse ruïne’s, de armoede, de medische tekorten, de pijn van de vader en zijn twee jonge zoons, alle drie ernstig gewond door een tankgranaat, geen invloed op me gehad? Natuurlijk wel. 

Maar ik had ook de angst gezien van de Israëliërs in Sderot, waar de Hamas-raketten neerkwamen, en ik vond nog steeds dat Israël een veilig bestaan verdiende binnen internationaal erkende grenzen. De Palestijnen gunde ik echter hetzelfde, en de ellende van Gaza sterkte me in die overtuiging – die overigens onvermijdelijk betekent dat beide volken niet de grenzen krijgen die ze zelf zouden willen.

Beklemming

En nu Gaza opnieuw bloedt, voel ik weer de beklemming die daar heerste, de troosteloosheid van het gevangen zijn in een afgegrendeld kamp. Het mag waar zijn dat Hamas politiek gebruikmaakt van de wanhoop van het volk, maar Hamas kan dat alleen maar doen omdat die wanhoop reëel is en diep zit. De tienduizenden die de Israëlische kogels trotseren zijn geen Hamas-strijders (al zitten die er ook tussen), maar mensen zonder uitzicht en zonder hoop. 

Dat ze spreken van een ‘Mars van de terugkeer’ en roepen dat ze naar Jeruzalem willen optrekken, jaagt de Israëliers angst aan, dat is logisch. Toch zou juist een volk dat door de eeuwen heen de bede ‘volgend­­ jaar in Jeruzalem’ levend hield, moeten begrijpen dat mensen het verlangen naar een verloren paradijs niet zomaar opgeven. Zeker als er in het heden­­ geen perspectief is voor een menswaardig bestaan­­.

Terugkeren naar het tijdperk van voor 1948 is onmogelijk, dat is wat de Palestijnen moeten aanvaarden, maar dat kan alleen als ze een eigen thuis hebben in plaats van een gevangenis. Dan pas zal ook Israël­­ zich echt thuis kunnen voelen in het land. Wat ze nu hebben is iets anders, zei de schrijver David­­ Grossmann vorige maand: nu hebben ze een vesting. “Als de Palestijnen geen thuis hebben, hebben de Israëliërs dat ook niet.”

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de 'keiharde nuance' en het 'onverbiddelijke enerzijds-anderzijds' preekt.

Bekijk ook de fotoserie 'Ontheemd sinds 1948'

Voor de Israëliërs markeert mei 1948 het uitroepen van hun eigen staat. De Palestijnen herdachten dinsdag voor de zeventigste maal dat ze voor die staat moesten wijken


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Hamas maakt politiek gebruik van de wanhoop, maar die wanhoop is reëel en zit diep