Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De Oostvaardersplassen zijn een soort afspiegeling geworden van onze eigen maatschappij

Opinie

Rob Schouten

© Maartje Geels
Column

Iedereen maakt in zijn leven momenten van machtsoverdracht mee, al was het maar omdat je het ouderlijk huis verlaat of voor het eerst mag stemmen. Eigen baas. 

Opeens voel je de macht in je zwellen. Ik kreeg er voor het eerst notie van in de zomer van 1966. Tot dan toe waren, naast mijn ouders, onderwijzers de baas geweest. Zo had het hoofd van de school, bolknak in de mond, ons op het hart gedrukt dat roken ongezond was en niemand durfde hem op die vreemde inconsequentie te wijzen want hij was de baas die je niet tegensprak. 

Lees verder na de advertentie
We verlangen natuur als vanouds, met heckrunderen, oerpaarden en als het zo uitkomt de oude wolf erbij, maar we willen niet dat de natuur nog z'n werk doet

Toen kwam de middelbare school. Inclusief meneer B. die geen orde kon houden en die ik eens een traan zag wegpinken naast het schoolbord waarop hij een freatische eruptie uit de mouw had geschud. Wij, twaalf- en dertienjarige eersteklassers waren opeens de baas en hoe geleerd (hij las de Pravda) en vriendelijk hij ook was, we pestten hem weg. Ik schaamde me dood maar toch gebeurde het. Het was een collectieve daad, hé, ontdekking: met elkaar krijg je iets voor elkaar.

Opgezwollen onderbuik

De laatste decennia hebben we de machtsoverdracht van de rede aan de onderbuik zien plaatsvinden, een soort fluwelen maar onstuitbare revolutie. De onderbuik is een collectief orgaan, vroeger verboden gebied, maar ondertussen zeer invloedrijk en spraakzaam geworden. De onderbuik is sterk opgezwollen, je kunt er niet langer omheen.

Het conflict aan de Oostvaardersplassen drukt ons met de neus op de macht van de onderbuikers, mensen die boswachters bedreigen en met hooibalen klaarstaan om 'creperende dieren' te helpen. Het vertegenwoordigt de wezelijke strijd van onze tijd. We willen wel retro-auto's, omdat ze mooi zijn en nostalgische gevoelens oproepen, maar ze moeten in tegenstelling tot die oudjes ook comfortabel en betrouwbaar zijn: wel de lusten, niet de lasten.

Nederlands liefste natuurgebied

Zo ook de Oostvaardersplassen, we verlangen natuur als vanouds, met heckrunderen, oerpaarden en weet ik wat allemaal, als het zo uitkomt ook de oude wolf er weer bij, maar we willen niet dat de natuur nog z'n werk doet. Niet slechts de sterksten mogen overleven, geen enkel dier mag meer dood! 

De Oostvaardersplassen zijn daarmee een soort afspiegeling, of misschien wel een dependance geworden van onze eigen maatschappij, met sociale voorzieningen, ziekenhuizen, iedereen gelijke kansen. Niks survival of the fittest. Nederlands liefste natuurgebied, uitstappen in Almere Oostvaardersplassen, is ons eigen terrarium geworden, waarin wij naar believen de dieren voederen. En de zogenaamde kenners en experts die vinden dat de natuur wél zijn gang moet gaan zijn booswichten van het oude regime die op een of andere manier de dans zijn ontsprongen.

En zo gaat dit conflict veel dieper dan het op het eerste gezicht lijkt, het is de nieuwe wereld tegen de oude wereld. Democratie versus aristocratie of meritocratie. De wil van het volk, dat zich niet langer laat koeioneren door artsen, notarissen, boswachters en bovenbazen, is voortaan wet. En wij, kleine luiden van weleer, zijn zelf grote grazers geworden.

Meer columns van Rob Schouten leest u hier.

Lees ook: Er lopen edelherten op de Veluwe, damherten in de Waterleidingduinen en konikpaarden en gallowayrunderen in de kleine Maasvallei. Ook die dieren hebben ’s winters honger. Wat doen hun beheerders?

Deel dit artikel

We verlangen natuur als vanouds, met heckrunderen, oerpaarden en als het zo uitkomt de oude wolf erbij, maar we willen niet dat de natuur nog z'n werk doet