Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De NPO doet er alles aan om zijn publieke taak te verzaken

Opinie

Stevo Akkerman

Stevo Akkerman © Trouw
Column

Af en toe overweeg ik toch weer televisie te nemen. Dag in, dag uit alleen maar lezen en schrijven kan niet gezond zijn, zeg ik tegen mijzelf, je moet soms ook een beetje chillen, of hoe heet dat, relaxen. Gewoon even wat kijken. 

Het hoeft niet meteen ‘BN’ers in therapie’ te zijn, je kunt ook beginnen met ‘Andere tijden’ of ‘Tegenlicht’, en daarvandaan langzaam opbouwen. Maar het lijkt erop dat mijn timing nogal ongelukkig is: precies het soort programma’s dat me over de drempel zou kunnen helpen, staat onder zware druk. Er moet bezuinigd worden en daarbij is het oog gevallen op niet de minste programma’s: Brandpunt weg, Andere tijden gehalveerd, het mes in Tegenlicht, levensbeschouwing in het verdomhoekje – de NPO doet er alles aan om zijn publieke taak te verzaken. Dan hoef ik dus geen tv in huis te halen, ik vind het ook lelijk, zo’n ding in de kamer, en als ik per se iets wil zien, zoek ik het online wel op.

Lees verder na de advertentie
Er was een tijd dat zelfs het testbeeld me al wist te boeien, maar dat is lang geleden en het heeft maar kort geduurd

Er was een tijd dat zelfs het testbeeld me al wist te boeien, maar dat is lang geleden en het heeft maar kort geduurd. Eerst hadden wij thuis geen tv, en keek ik even gretig als schuldbewust bij vriendjes, daarna kregen we, toen ik een jaar of zestien was, een klein zwart-wittoestel. Maar dat mocht alleen aan voor het Journaal, onder ouderlijk toezicht. Met als gevolg dat we, als we eens alleen thuis waren, meteen de gordijnen dichttrokken en de tv aanzetten, donderde niet wat Hilversum in de aanbieding had. Maar toen ik op kamers ging wonen, verdween die fascinatie vanzelf: nu het niet meer verboden was, was de lol eraf.

Flauwekul

Nou ja, dat is niet helemaal eerlijk. Ik heb prachtige dingen gezien, en kan soms zomaar overvallen worden door heimwee naar de avonden met Wim Kayzer, om maar iets te noemen. En een tijdlang had ik mijn wekelijkse huilmoment, zo vreselijk moest ik lachen om ‘Have I got news for you’. Maar hoe gaat dat: de kinderen wilden andere dingen zien, gelijk hadden ze, en voor mij raakte de tv langzaam maar zeker uit beeld, tot ik er uiteindelijk helemaal afscheid van nam. ‘Je moet series kijken’, roept iedereen, ‘ga naar Netflix!’ En als ik dan tegensputter, krijg ik allerlei titels voor de voeten geworpen die ik niet zou mogen missen, maar ik heb een jeugd overleefd zonder ‘Swiebertje’ en ‘Floris’, ik weet dat de mens tot meer in staat is dan velen denken. Series gaan me veel te ver.

Maar zoals gezegd, soms overweeg ik toch weer een televisie, en dan zou een goede publieke omroep wel van pas komen. Het is sowieso belangrijk dat er programma’s gemaakt worden die op commerciële zenders niet te zien zijn en die niet gemaakt worden om de grootste gemene deler te plezieren, maar omdat ze inhoudelijk de moeite waard zijn, al is het soms voor een beperkte groep. Dat geeft de democratie kleur, zeker als er eigenwijze omroepen bestaan van diverse snit, naast een algemene NOS.

Concentreer dit op twee zenders, met voldoende budget, maar zonder reclame, sport en flauwekul – dat is elders genoeg voorradig – en ik geef me gewonnen. 

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de 'keiharde nuance' en het 'onverbiddelijke enerzijds-anderzijds' preekt. Al zijn columns vindt u hier.

Lees ook: 'Andere Tijden' volgende slachtoffer omroepbezuinigingen

Nadat Argos, Zembla en Brandpunt zijn geraakt door bezuinigingen bij de publieke omroep, dreigen nu ook Tegenlicht en Andere Tijden te moeten inleveren.

Deel dit artikel

Er was een tijd dat zelfs het testbeeld me al wist te boeien, maar dat is lang geleden en het heeft maar kort geduurd