Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De Nashville-verklaring is met een behoorlijke dreun geland in Nederland

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

Een zondagochtend met uitgestelde huiver. Eerst maar eens ontbeten met de vredige muziek van ‘Tussen hemel en aarde’. Daarna zeer sterke koffie. 

Toen de stukken geprint die ik online had verzameld, voornamelijk uit het Reformatorisch Dagblad. Vervolgens uit zelfbescherming cantates van Buxtehude opgezet: ‘Membra Jesu Nostri’. Half uurtje lopen dralen. Dan toch begonnen te lezen over de Nashville-verklaring, waarmee honderden reformatorische en evangelische predikanten en voorgangers zich keren tegen homoseksualiteit.

Lees verder na de advertentie

De taal is ernstig en gedragen: men oordeelt ‘met een verslagen hart en een gebroken stem, maar op onwrikbare Grond’. Door ruimte te geven aan homoseksuele liefde en het onderscheid tussen mannen en vrouwen te relativeren, geeft ‘de westerse en postchristelijke cultuur een nieuwe invulling aan wat het betekent mens te zijn’. Dit zal ‘vroeg of laat het menselijk leven ruïneren’, en dus is de kerk geroepen een ‘helder getuigenis laten horen aan een wereld die op weg lijkt naar de ondergang’.

Verloochend

Dit getuigenis – oh, de heilige woorden van de orthodoxie – is komen overwaaien uit de VS en met een behoorlijke dreun geland in Nederland. De 14 geloofsartikelen van Nashville, opgesteld door 150 evangelische leiders en in Amerika ondertekend door 22.000 anderen, beschrijven homoseksualiteit als een ‘bewuste positionering’ en wijzen erop dat ‘zondige verlangens gedood kunnen worden’. Verder zijn de geslachtsorganen ‘integraal onderdeel van Gods doel voor ons zelfverstaan als mannelijk of vrouwelijk’, het ‘transgender zelfverstaan’ moet daarom worden ‘verloochend’.

De Nederlandse ondertekenaars, allen onwankelbaar mannelijk, voegen er in een ‘pastoraal nawoord’ aan toe dat ‘onze identiteit niet ligt in onze seksualiteit’. Intussen wijst de hele verklaring precies op het tegendeel: een totale fixatie op het tussenbeense. Het complete menszijn wordt eraan opgehangen. Nu zou je kunnen zeggen: laat ze, iedereen heeft het recht op zijn eigen fixatie, en het is geen nieuws dat in behoudende kring zo wordt gedacht.

Mannenbroeders

Daar zit iets in, maar dat neemt niet weg dat het gesprek over geloof en seksualiteit nu dreigt te worden bepaald door het oordeel van Nashville. Homo’s en transgenders in strikte kerken worden erdoor in het nauw gebracht, degenen die zich inzetten voor openheid in de verdediging gedrongen. En die mensen zijn er: predikant Willem Smouter bijvoorbeeld, Nederlands-gereformeerd, riep meteen via Twitter: “Geloof dit niet! Wat je identiteit ook is, man of vrouw, jood of heiden, homo of hetero, je bent welkom in Gods huis.”

De remonstranten baarden een paar jaar geleden opzien door posters met vrolijke teksten als ‘Mijn God trouwt ook homo’s’. Dat leidde her en der tot de niet-onterechte reactie dat hun God wel verdacht veel op henzelf leek. Maar het is onvermijdelijk dat de God in wie wij verkiezen te geloven, bekende trekken zal vertonen. De mannenbroeders die zich achter Nashville scharen, vertellen via hun beeld van de Allerhoogste veel over zichzelf.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees meer op trouw.nl/stevoakkerman.

Lees ook

Orthodox anti-homo-manifest krijgt kritiek van politici en protestanten

Homoseksualiteit was, zacht gezegd, altijd al een zwaar beladen onderwerp in de orthodoxe hoek van het protestantisme, maar daar is dit weekeinde nog eens een flinke schep bovenop gedaan. 

Deel dit artikel