Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De mooiste geraamten die ik ooit zag, als een ode aan de menselijkheid

Opinie

Sylvain Ephimenco

Sylvain Ephimenco © Trouw
column

Het is een beetje Romeo en een beetje Julia. Maar dan minder ingewikkeld dan in het verhaal van Shakespeare. 

Ik zag hun foto gisteren op de site van het Algemeen Dagblad en kon de gehele dag niet meer helder denken, gehinderd door de romantische walmen die mijn verbeelding met duizend buikvlinders opstuwde. Ze lagen innig verstrengeld, in hun meest eenvoudige voorkomen. Sinds meer dan drieduizend jaar liefdevol als skeletten in elkaar vervlochten, door Oekraïense archeologen onlangs opgegraven. 

Lees verder na de advertentie

De mooiste geraamten die ik ooit zag, als een ode aan de menselijkheid. Zij, met de elegantie van de onverzadigbare minnares die haar geliefde niet los zal laten, met haar hoofd zachtjes tegen zijn gebogen schedel aangedrukt. Haar linkerarm op zijn borstkas rustend en haar knieën tussen zijn benen gestoken. Laat duizend beeldhouwers zich door dit ultieme liefdestafereel inspireren om in hun sculpturen de prehistorische Romeo en Julia te vereeuwigen. 

Voortaan krijgen we daarvoor in plaats ma Flodder in beeld, met hier en daar een juichende boerka of nikab

Maar er zit ook een gruwelijke ondertiteling onder hun romance. Wetenschappers denken dat de vrouw zich levend liet begraven om voor altijd bij haar overleden echtgenoot te zijn, schrijft het AD. De Oekraïense professor Mikola Bandrivski: “Koppels uit de prehistorische Wysocko-cultuur geloofden in de onsterfelijke ziel en de eeuwige liefde, ook na de dood.” Waarschijnlijk nam ze eerst gif en liet ze zich (levend) bij haar geliefde begraven. 

Ik besef nu dat ik met mijn enthousiaste beschrijving een gevaarlijk terrein betreed. Drieduizend jaar later is het niet echt koosjer om als vrouw vrijwillig je man in de dood te volgen. En terecht. Mijn wereldvreemde romantische gevoel maakt gehakt van een eeuw emancipatorische strijd en zou als lofzang op vrouwelijke onderwerping kunnen worden geïnterpreteerd: ik sterf en jouw enige recht is mijn zerk met een portie gif voor de reis.

We leven in een tijd waarin je je koloniale of sek­sistische vocabulaire moet herzien als je niet voor een #MeToo-tribunaal wilt worden gesleept. De oerman als jager en veroveraar van het vrouwelijke schoon moet plaatsmaken voor de bakfietsvader met papa-dagen die bij het kruisen van Venus op zijn fietspad niet fluit, maar zijn ogen neerslaat. Ik zweer dat ik, hoewel wit en hetero met ingeprente prehistorische genen van jager-verzamelaar, nog nooit een Dulcinea bij het haar nam en mijn grot introk.

Maar ik moet wel iets bekennen: ik vind close-ups van mooie vrouwen op de WK-tribunes het summum van kijkplezier tijdens een potje defensief voetbal. Maar de politiek correcte Fifa heeft besloten dat het seksisme in de voetballerij moet worden tegengehouden: geen close-ups van stukken meer! De emotionele beauty’s in voetbalshirt die treuren of joelen is een vloek voor de minder bedeelden. Voortaan krijgen we daarvoor in plaats ma Flodder in beeld, met hier en daar een juichende boerka of nikab. Geeft niet, tijdens de rust kan ik nog altijd naar een plaatje met skeletten gaan turen.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. Eerdere afleveringen van zijn column vindt u hier.

Deel dit artikel

Voortaan krijgen we daarvoor in plaats ma Flodder in beeld, met hier en daar een juichende boerka of nikab