null Beeld

ColumnSylvain Ephimenco

De matrassenfabrikant nagelde Maxime Meiland aan de Instagram-schandpaal

Sylvain Ephimenco

Schrijver Albert Camus (1913-1960) had zich tijdens de onafhankelijkheidsoorlog sterk gemaakt voor de rechten van autochtone Algerijnen. In 1957 kreeg hij de Nobelprijs voor zijn literaire werk. Op 12 december van dat jaar verklaarde hij in Stockholm: “Op dit moment worden er bommen gegooid in de trams van Algiers. Mijn moeder kan in een van deze trams zitten. Als dit gerechtigheid is, heb ik liever mijn moeder.”

Deze uitspraak zou Camus in zijn resterende levensjaren achtervolgen. De voorvechter van mensenrechten werd plots door links verketterd als verrader van de anti-kolonialistische gedachte.

Kan een kind zijn bloedband verloochenen in naam van een ideaal? Moet je, desnoods in naam van de rede en de grande cause die je dient, de navelstreng met je ouders doorsnijden?

Elisabeth Cazotte ging in september 1792, tijdens de revolutionaire slachtingen in Parijs, nog verder. Ze weigerde afstand te nemen van haar vader, de schrijver en monarchist Jacques Cazotte (73), die op het punt stond te worden gekeeld door de sansculotten. Door het voor hem op te nemen riskeerde ze zelf ook de marteldood. Volgens een lezing redde ze op die dag zijn leven door een glas vol slachtoffersbloed te drinken en met woorden als ‘leve de vrijheid, de gelijkheid en de dood’ te proosten (de vader werd twee dagen later toch geguillotineerd).

Laaghartige actie

De vraag die ik me stel: in hoeverre kun je een mens verantwoordelijk stellen voor de daden of woorden van zijn verwekkers? Is het dan niet een van de meest laaghartige acties die er bestaan om van iemand te eisen, op straf van represailles, dat hij of zij diezelfde verwekkers in het openbaar terechtstelt, verloochent of afbrandt?

Ik had nog nooit van de tv-familie Meiland gehoord (van de SBS6-realityserie Chateau Meiland) totdat moeder Erica zich recentelijk in een boek negatief over de islam uitdrukte. Met name tegen hoofddoek en boerka en dit, toegegeven, in niet fijnzinnige woorden. Hierdoor verloor de familie heel wat sponsors.

Matrassenfabrikant Emma ging deze week een (reuze)stap verder. Het bedrijf, dat zich in een verklaring op ‘diversiteit en inclusiviteit’ beroept, vroeg dochter Maxime Meiland om op de woorden van haar moeder ‘publiekelijk te reageren’. De dochter zweeg. Het bedrijf nagelde vervolgens de dochter aan de Instagram-schandpaal: ‘Ze heeft hier tot op heden geen gehoor aan gegeven. Daarom hebben we besloten om de samenwerking met Maxime per direct stop te zetten, aangezien wij niet willen samenwerken met iemand die onze waarden van diversiteit en inclusiviteit niet omarmt.’

De matrassenfabrikant handelt hierin conform de meest democratie-ondermijnende trend die onze vrijheid van meningsuiting momenteel bedreigt: de cancelcultuur. Een ander woord voor fascistoïde onverdraagzaamheid en totalitarisme, die er kennelijk ook niet voor terugdeinst om bloedbanden en fundamentele waarden te vertrappen. En zo muteert het met veel bombarie beleden Goede in het universele Kwaad. Op zo’n matras kun je alleen nachtmerries krijgen, dunkt me.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden