null Beeld

ColumnJamal Ouariachi

De manier waarop rijke landen met de coronacrisis omgaan, doet het ergste vrezen voor de klimaatcrisis

Soms weet ik niet of ik moet kiezen tussen briesende woede of gelaten zie-je-wel-cynisme. Ze staken afwisselend de kop op toen de secretaris-generaal van de VN onlangs­­ uiteenzette dat tien rijke landen 75 procent van alle beschikbare vaccins hadden toegediend, terwijl 130 landen nog geen enkele dosis hadden ontvangen.

Het mag niemand verbazen, we hoeven niet naïef te zijn. In tijden van hoge nood geldt eerst het eigenbelang, het overlevingsinstinct. In Nederland gingen we al over de rooie toen ons vaccinatieprogramma een paar dagen later zou starten dan in andere Europese landen. Schande, er vielen immers doden! Inderdaad, en die doden vielen én vallen ook in arme landen. Maar ja, dat zijn eh… andere doden.

Briesende woede en zie-je-wel-cynisme dansten om elkaar heen toen begin deze maand bleek dat Canada 1,9 miljoen vaccindoses had besteld uit Covax, een programma dat vaccins moet inkopen voor arme landen, en dat terwijl Canada op papier al zoveel doses heeft dat het de eigen bevolking vijf keer kan laten inenten. Ook de VS en de EU hebben meer vaccins dan nodig; in hun winkelmandje, althans.

De meter sloeg door naar zie-je-wel-cynisme toen de Franse president Macron vorige week bepleitte dat Europa en de VS 5 procent van hun vaccinvoorraad naar arme landen zouden sturen. Prachtig toch? Ja, nou, Macron maakte zich vooral zorgen over de politieke kant van de zaak. China en Rusland hebben wél oog voor de behoefte van arme landen en zouden hun invloedssfeer kunnen vergroten. Goeiemorgen, Einstein.

Niettemin waren Macrons rijkelanden-vriendjes uit de G7 zuinig in hun enthousiasme voor het plan. De eigen bevolking moest eerst maar eens gevaccineerd worden.

Ik ben niet iemand die snel over karma begint

Saillant detail als het op vaccinnationalisme aankomt: experts waarschuwen dat zolang er niet óók in arme landen op grote schaal gevaccineerd wordt, de coronaplaag niet uitdooft. Nieuwe mutaties zullen zich aandienen, mutaties waar de huidige vaccins misschien geen bescherming tegen bieden.

Ik ben niet iemand die snel over karma begint, maar in ieder geval kun je op die mutaties tenminste nog een gevoel van biologische rechtvaardigheid projecteren. Of noem het voor mijn part de ironie van egoïsme.

Corona, ach, uiteindelijk krijgen we het virus er wel onder, maar de manier waarop rijke landen met deze crisis omgaan, doet het ergste vrezen voor de aanpak van die andere crisis: die rond het klimaat.

Onze doden, hun doden. Het wil maar niet tot regeringsleiders doordringen dat voor het ecosysteem genaamd Planeet Aarde onze landsgrensjes er niets toe doen. Virussen hebben geen paspoort, CO2 is niet bang voor de marechaussee. De grote problemen van onze tijd eisen dat we aardbewoners worden, niet alleen meer landbewoners. En dan wordt de keuze tussen eigenbelang en solidariteit meteen irrelevant.

Jamal Ouariachi is schrijver. Behalve romans en verhalen, schrijft hij onder meer recensies en columns. Lees hier zijn eerdere columns terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden