Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De liedjesherhaalziekte slaat weer toe

Opinie

Erik Jan Harmens

Column

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd.

Vannacht kon ik weer eens niet slapen. Ik zeg weer-eens-niet omdat het vaker gebeurt. Soms is het nachten achter elkaar bal, tot ik zo moe ben dat mijn ogen al dichtvallen voor ik het kussen raak.

Lees verder na de advertentie

Als ik wakker lig denk ik altijd dat ik de enige ben. Iedereen ligt op één oor, behalve ik. Soms doe ik het raam open, zodat ik het ruisen van de ringweg hoor. Die mensen slapen ook niet, denk ik dan.

Wat ik zeker weet, is dat mijn matras te zacht is. Ik bedoel te hard. Daarna denk ik: is het nou de of het matras? Even googelen: kan allebei. Gelukkig maar, nu kan ik onbezorgd naar dromenland. Maar nee.

Telkens opnieuw hoorde ik in gedachten het begin van het liedje, de gitaren, bas, drums en dan die stem

Opvulwoordjes

Trouwe lezers weten dat ik vaak last heb van de liedjesherhaalziekte. Afgelopen nacht werd in mijn hoofd ‘Jij bent zo’ van Jeroen van der Boom keer op keer ingestart. Telkens opnieuw hoorde ik in gedachten het begin van het liedje, de gitaren, bas, drums en dan die stem: ‘Zeg ik nee, zeg jij ja/en wil ik gaan slapen wil jij ineens graag en, o/zeg ik stop ga jij toch nog even door/en ik krijg geen gehoor’.

Als iemand in bed ‘stop’ zegt moet je ophouden, heb ik altijd geleerd, maar dat geldt blijkbaar niet voor de hitsige vrouw. Dat het ho van de hij niet wordt gehoord is geen gevalletje misbruik, maar een toonbeeld van vrouwelijke daadkracht. ‘Jij bent zo’, aldus Van der Boom, met in een soort van Nederlands erachteraan: ‘Ik heb je dan nooit anders gekend zo.’ Metrisch klapstuk in het liedje is de regel: ‘Met jou verveel ik me geen moment, en oh.’ Dat ‘en-oh’ is de Rolls-Royce onder de stoplappen, opvulwoordjes om de tekst beter te laten lopen. Niemand heeft daar problemen mee, met die opvulwoordjes, behalve ik, liggend op mijn rug, buik, zij, andere zij, terug op mijn rug.

Wat een stom liedje, kerm ik in krachtiger bewoordingen. En wat is dat matras toch hard. Ik bedoel zacht. Ja, wat is het nou. Staand voor het shampoo-schap weet ik ook nooit of ik droog haar heb, of fijn of vettig. Of futloos of beschadigd of normaal haar. Wat is dat eigenlijk, normáál haar? Zo maalt het ’s nachts door in mijn hoofd, terwijl Jeroen van der Boom in zijn Gooise villa 35 kilometer verderop slaapt als een os. Hij wel.

Auteur en dichter Erik Jan Harmens schrijft wekelijks over wat er gebeurt in zijn drukke hoofd. Lees hier meer artikelen. 

Deel dit artikel

Telkens opnieuw hoorde ik in gedachten het begin van het liedje, de gitaren, bas, drums en dan die stem