Column

De leidinggevende: een loser, die zijn leven vergooit met de illusie van macht en rijkdom

Beeld Maartje Geels

Een paar jaar terug moest mijn uitgeverij haar statige pand aan een Amsterdamse gracht verruilen voor een betaalbaarder onderkomen. Kort voor de verhuizing dronk ik met mijn redacteur voor de laatste keer een glas bier op het nabijgelegen terras waar we zoveel manuscriptbesprekingen hadden verenigd met het aangename: drank. 

Mijn vriendin schoof ook aan. Na enige tijd raakten we in gesprek met een luidruchtige kerel naast ons op het terras die beweerde de nieuwe eigenaar van het oude uitgeefpand te zijn. Hij ging er, geloof ik, luxe-appartementen in aanleggen. Altijd weer die luxe-appartementen.

De Vastgoedscharrelaar, zoals ik hem maar even zal noemen, pochte stevig over al zijn eigendommen in de stad. Stond erop dat wij mee uit eten gingen, stond erop alles te betalen. Dure wijnen, champagne. Schreef ons voor wat we moesten bestellen - ‘Wie betaalt, bepaalt’. En bood ten slotte geld voor mijn vriendin. Einde avond, uiteraard. Nooit meer gezien, die engerd.

Toch had ik achteraf medelijden met hem. Zijn hele gedragsrepertoire had zich naar zijn geld gevormd. Altijd zou hij dat stigma van zijn rijkdom met zich meedragen, waar hij ook kwam, met wie hij ook verkeerde. En nooit zou hij zeker weten of mensen hem echt graag mochten of alleen deden alsof, vanwege zijn centen.

Ach, de mannen van het grote geld… Peter de Waard schreef woensdag in de Volkskrant over een onderzoek van Harvard Business Review, waarin de tijdsbesteding van 27 ceo’s van grote ondernemingen onder de loep werd genomen. Zoals verwacht maken de ceo’s lange dagen (gemiddeld 9,7 uur per dag), werken ook veel in weekends en vakanties. En wat doen ze in al die uren? Vergaderen vooral: gemiddeld 37 vergaderingen per week. Opvallend genoeg besteden ze extreem weinig tijd aan gewone werknemers en - nota bene - klanten. En voor wat? Wat heb je aan miljoenen als je aan het eind van je leven, terugkijkend, moet constateren dat je het grootste deel van je tijd vergooid hebt in vergaderruimtes met lauwe koffie en slappe broodjes? Dat je je kinderen nauwelijks hebt leren kennen?

Niettemin krijg ik op mijn donkerste momenten de indruk dat zo ongeveer iedereen tegenwoordig een ‘leidinggevende functie’ ambieert: mantra van onze tijd. Leiding geven, hogerop komen. Promotie naar de managementlaag! Ondertussen wil bijna niemand meer een échte baan. Techniek, zorg en onderwijs kampen allemaal met groeiende personeelstekorten.

Misschien wordt het tijd dat we het imago van rijkdom eens gaan veranderen. Het aloude ‘geld maakt niet gelukkig’ voldoet niet. Ik zou het beeld op willen roepen van de leidinggevende als loser. Een loser die zijn leven vergooit met de illusie van macht en rijkdom. Misschien moet elke vacature voor een leidinggevende functie voortaan maar voorzien worden van een sigaretten-achtige waarschuwing: deze baan brengt ernstige schade toe aan uw welzijn.

Jamal Ouariachi is psycholoog en schrijver. Voor zijn roman 'Een Honger' ontving hij in 2017 de EU-prijs voor literatuur. Lees hier meer van zijn columns. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden