Column

De kwestie-Moorlag is de kwestie-PvdA, en die gaat om meer dan de sociale werkplaats

Beeld Trouw

Het is maar goed dat de foto bij deze column in de krant alleen de rechter gezichtshelft van de auteur laat zien, of zoals het zoontje van een lezer placht te zeggen: ‘Kijk, die meneer heeft maar één bril!’ Na een bezoek aan de kaakchirurg is mijn linker gezichtshelft op dit moment twee keer zo dik als de rechter, en ik moet om de tien minuten een zak ijsklontjes tegen mijn wang klemmen.

 Het is aanstellerij natuurlijk, maar ik ben geneigd mezelf als licht arbeidsbeperkt te beschouwen. En ik prijs mezelf gelukkig dat dit slechts tijdelijk zal zijn, want als arbeidsbeperkte ben je niet goed af in Nederland.

Het waren ontluisterende cijfers, op de valreep van 2017: van de mensen met een arbeidsbeperking die voorheen op een sociale werkplaats terecht konden, is 80 procent in een uitzichtloze situatie beland. Zij vallen sinds 2015 onder de Participatiewet en worden geacht aan de slag te kunnen bij reguliere werkgevers – dat werkt dus voor geen meter. Het is een uitgelezen kwestie voor een scherp politiek debat, maar in plaats daarvan staan de schijnwerpers deze week gericht op PvdA-Kamerlid William Moorlag, als een onderzoekscommissie zich uitspreekt over de vraag of hij wel of niet aan kan blijven.

Moorlag was directeur van de sociale werkplaats Alescon en stelde arbeidsbeperkten (wat een rotwoord) via een eigen uitzendbureau te werk op diezelfde werkplaats. Tegen lagere loonkosten. Dat was wel succesvol, maar niet fraai, en de rechter keurde het af. Logisch dat er discussie over is ontstaan. Maar het is een vergissing dit te zien als de kwestie-Moorlag; dit is de kwestie-PvdA, en die gaat om meer dan de sociale werkplaats.

Plaspauze

“De hele maatschappij raakt verrot doordat iedereen voor een dubbeltje op de eerste rang wil zitten”, zei FNV-bestuurder Lotterman zaterdag in Trouw, en zo is het. Buschauffeurs moeten staken om te mogen plassen tijdens het werk, wijkverpleegkundigen hebben geen tijd om te vragen hoe het gaat met hun patiënten, leerkrachten worden ziek van het onderwijs – er is iets grondig mis met wat in de Troonrede van 2013 zo vrolijk de ‘participatiesamenleving’ werd genoemd.

“Wanneer mensen zelf vorm geven aan hun toekomst, voegen zij niet alleen waarde toe aan hun eigen leven, maar ook aan de samenleving als geheel”, liet het kabinet de koning oreren, en ja, dat was het kabinet Rutte-Asscher. Ik weet dat de Participatiewet geen betrekking heeft op chauffeurs, verpleegkundigen en onderwijzers, maar daar gaat het niet om. Het idee dat burgers, beperkt of niet beperkt, zelf maar moeten uitzoeken hoe ze hun werk doen, afhankelijk van de markt en liefst zonder te plassen, schemert overal doorheen.

Waarheid

De bezuinigingen op de sociale werkplaatsen, waarbinnen Moorlag moest opereren, vielen onder verantwoordelijkheid van minister Asscher en staatssecretaris Klijnsma, beiden PvdA. Dat was in een regering met de VVD, en de gedachte was dat de arbeidsmarkt zijn werk wel zou doen, hetgeen mislukte. Het enige wat de PvdA nu kan doen is dat toegeven, naar Moorlag wijzen doet de waarheid tekort.

Lees meer over de Alesconaffaire en het rumoer binnen de PvdA:  "Het handelen van partijgenoot Moorlag heeft veel verpest."

Lees hier alle columns van Stevo Akkerman

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden