Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De koppigheid van Hillary Clinton laat zien dat ze haar nederlaag nooit heeft erkend

Opinie

Ger Groot

Ger Groot. © Trouw
Column

‘Deze vrouw is onverwoestbaar,’ verzuchtte Eva Jinek nadat ze voor de Nederlandse televisie Hillary Clinton had mogen interviewen

Er klonk onversneden bewondering in door. De zwaarste nederlaag van je leven lijden en dan toch de kop in de wind gooien: dat kunnen alleen de allerkrachtigsten. De uitdrukking ‘een sterke vrouw’ mag voor één keer uit de rommelkast van afgedankte clichés.

Lees verder na de advertentie
Haar impliciet uitgedragen suggestie dat haar alleen al op grond van haar geslacht het presidentschap toekwam, heeft waarschijnlijk nogal wat kwaad bloed gezet

Toch kun je je afvragen of dat zo gelukkig uitpakt. De persoon Hillary Clinton verdient er ongetwijfeld bewondering voor. Maar voor de politica Hillary Clinton ligt dat anders. Met haar koppige streven in het nieuws te blijven, laat ze zien dat zij haar nederlaag eigenlijk nooit heeft erkend. Van haar fiasco krijgt iedereen de schuld, maar met háár was niets mis. Alles was een kwestie van vals spel, van hackers, van Russen, van vrouwenhaters, van zieligerds. En natuurlijk van het absurde Amerikaanse systeem dat mensen die landelijk méér stemmen krijgen toch tot verliezers maakt.

Knock-out

Met dat laatste heeft ze gelijk – al zijn dergelijke systemen wereldwijd talrijker dan dat van de evenredigheid en ‘elke stem weegt even zwaar’, zoals in Nederland. Maar dat zijn de regels van het spel en Clinton is de enige niet die met de ‘popular vote’ aan haar zijde toch knock-out werd geslagen. Vrijwel al haar voorgangers in mislukte presidentiële ambities trokken zich na hun verlies terug in de schaduw, waarnaar de democratische meritocratie hen verwezen had.

Ik ken maar één voorbeeld van het tegendeel. Richard Nixon begaf zich na zijn nederlaag tegen John Kennedy acht jaar later alsnog in de race om het Witte Huis – en won. Ik kan me niet herinneren dat hij daarom de geschiedenis is ingegaan als iemand wiens ‘onverwoestbaarheid’ respect afdwingt. Ook toen al riep hij eerder associaties op met meedogenloze machtshonger en vuile trucs, die hem uiteindelijk fataal werden. In 1974 legde hij gedemoraliseerd zijn ambt neer om impeachment voor te zijn.

Hilary Clinton heeft een omvangrijke ‘claque’ aan onvoorwaardelijke bewonderaars, vooral omdat zij de vrouwelijke kaart gewiekst weet uit te spelen. Daardoor worden koppigheid en onwil zich te schikken naar de regels van het spel vanzelf bewonderenswaardige ‘onverwoestbaarheid’ en heerst er rond Clinton nog altijd een kleine epidemie van katzwijm. Maar daarbuiten werkt dat veeleer averechts. Haar impliciet uitgedragen suggestie dat haar alleen al op grond van haar geslacht het presidentschap toekwam, heeft waarschijnlijk nogal wat kwaad bloed gezet.

Machtshonger

Dat laatste is, toegegeven, speculatie. Explicieter waren de bezwaren die, ironisch genoeg, deden denken aan de reputatie van Richard Nixon. Machtshonger (niet alleen voor zichzelf maar voor de Clinton-clan als geheel: dochter Chelsea stond in de coulissen al klaar), partijpolitiek gekonkel en vuil spel: dat laatste werd door de systematische boycot van Bernie Sanders alleen maar scherper onderstreept. 

Toen het aan het licht kwam, waren voor Clinton de rapen gaar. Was dat allemaal de schuld van de Russen, die haar met gehackte e-mails in ernstige verlegenheid brachten? Op Radio 1 zaaide het onderzoeksjournalistieke programma Argos afgelopen zaterdag gerede twijfel over de vraag of de Russen er wel iets mee te maken hadden.

Dat laatste helpt de Democratische Partij allerminst uit de brand. Zou die informatie vanuit de partij zelf zijn gelekt (zoals Argos voor mogelijk houdt), dan zit ze alleen nog maar dieper in de penarie. En intussen heeft ze tegenover een Trumpiaans Witte Huis alle bijstand nodig die ze krijgen kan.

Clinton bewijst niet alleen haar partij maar heel Amerika de slechtst mogelijke dienst: het nacht­mer­rie-ach­ti­ge perspectief van een tweede termijn-Trump

Koppigheid

Vooralsnog maakt de Democratische Partij een lamgeslagen indruk en dat wordt er door de ostentatieve aanwezigheid van Hillary Clinton niet beter op. Terwijl de partij nieuwe wegen en nieuwe gezichten moet zien te vinden, leidt Clintons ‘onverwoestbaarheid’ alleen maar de aandacht af naar oude partijpolitieke wegen en een oud gezicht: dat van haarzelf. Daarmee bewijst ze niet alleen haar partij maar heel Amerika de slechtst mogelijke dienst: het nachtmerrie-achtige perspectief van een tweede termijn-Trump.

Hillary Clinton heeft gestreden en verloren. Dat was spijtig, misschien onverdiend en in ieder geval catastrofaal gezien het alternatief dat nu in Amerika de dienst uitmaakt. Maar het is niet anders en Clinton is geschiedenis geworden. Althans: dat zou ze moeten zijn. In plaats daarvan hult zij zich in een koppigheid waarin alleen verblinde bewonderaars iets anders dan kortzichtige egolatrie kunnen zien. De Democratische Partij wordt er tegen haar zin door gegijzeld. Zij, de VS en de rest van de wereld verdienen iets beters: een toekomst – zonder Hillary.

Lees hier meer columns van Ger Groot.

Deel dit artikel

Haar impliciet uitgedragen suggestie dat haar alleen al op grond van haar geslacht het presidentschap toekwam, heeft waarschijnlijk nogal wat kwaad bloed gezet

Clinton bewijst niet alleen haar partij maar heel Amerika de slechtst mogelijke dienst: het nacht­mer­rie-ach­ti­ge perspectief van een tweede termijn-Trump