Commentaar Europees Parlement

De knieval van de Europese Raad richting Oost-Europa is begrijpelijk, maar wel betreurenswaardig

Vier politieke families kwamen in de aanloop naar de verkiezingen voor het Europees Parlement met vier kandidaten voor het voorzitterschap van de Europese Commissie. Geen van deze vier zal op de voordracht staan waar datzelfde parlement binnenkort over zal beslissen. Jammer voor de kiezer die dacht te stemmen op partijen met een kandidaat voor het voorzitterschap, maar in de Europese Unie gaat eensgezindheid onder de lidstaten nog altijd voor de kiezer.

De voormalige leider van de Duitse sociaal-democraten, Sigmar Gabriel, noemde de marathononderhandelingen tussen de Europese regeringsleiders woensdag ‘een daad van politiek gekonkel zonder weerga’. Helaas gaat het om een treffende typering.

Bevochten bevoegdheden

Een parlement, zo leert de geschiedenis, krijgt nooit verregaande invloed en bevoegdheden omdat de te controleren uitvoerende macht dat wel een aardig idee vindt. Die invloed en bevoegdheden moeten altijd worden bevochten. Zo bezien is de banencarrousel in Brussel die de afgelopen dagen kandidaten opleverde voor diverse topfuncties een forse stap achteruit in de volwassenwording van het Europees Parlement.

Natuurlijk is het niet gemakkelijk om 27 regeringsleiders, met allemaal weer andere belangen, op één lijn te krijgen. En natuurlijk worden er zo veel mogelijk te verdelen posten bijgehaald om smeermiddel te hebben in de onderhandelingen. Toch slaan de gebeurtenissen in Brussel van de afgelopen dagen alles. Vanwege het dedain dat eruit spreekt voor een rechtstreeks door kiezers gekozen orgaan. Maar ook omdat de diepe kloof tussen de oudere lidstaten en de nieuwe lidstaten in Oost-Europa weer eens zo pijnlijk manifest was.

Knieval

De terechte zorgen van Frans Timmermans over de rechtsstaat in sommige Oost-Europese lidstaten heeft hem een benoeming als voorzitter van de Europese Commissie gekost. Vanuit het eminente belang van een besluitvaardige Europese Raad is de knieval in de richting van Oost-Europese landen begrijpelijk, maar desondanks betreurenswaardig.

Het Europees Parlement zou vanwege de laatste overweging – en om zijn tanden te laten zien als het gaat om kwesties rond zijn bevoegdheden en invloed – nu de hakken in het zand kunnen zetten. De parlementariërs zouden de voordrachten van de Europese regeringsleiders naast zich neer kunnen leggen.

Het trieste feit is dat er dan een niet op te lossen impasse ontstaat tussen de Europese Raad van regeringsleiders en het parlement. De regeringsleiders zullen deze machtsstrijd uiteindelijk winnen. Ten behoeve van de eensgezindheid tussen de lidstaten. En hoezeer de Europese democratie ook schade oploopt.

Het commentaar is de mening van Trouw, verwoord door leden van de hoofdredactie en senior redacteuren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden