Beeld Loek Buter

Column Renske Jonkman

De kinderen zingen, de tractoren toeteren

Zodra de staldeur openwaait hoor ik het toeteren van de trekkers. In een lange colonne rijden ze achter elkaar door dit vlakke land, zwaailichten aan, dwars door het kleine dorp Rustenburg, zo’n anderhalve kilometer verderop. In de storm en regen hijs ik onze kinderen op de fiets en gaan op weg naar school. Ze oefenen Sint Maarten-liedjes en kijken maar met een half oog naar de boerenopstand. Valt er vanavond niet een veel grotere buit binnen te halen? Op de polderweg zingen ze voor de zoveelste keer hun repertoire, over de koeien en hun staarten, over het lichtje dat branden mag, en al gauw sterft ook het getoeter weg in de zuidwestenwind.

Al eerder die ochtend vertrok mijn man naar het punt waar alle boeren zich verzamelden, twee dorpen verderop, in de Wogmeer, om ze daar te fotograferen. Via de groepsapp – onder de naam 11 november – spraken de boeren niet alleen over hun onvrede over het huidige politieke beleid, maar regelden ook welke route ze zouden nemen naar het Provinciehuis en wie al klaar was met bollen planten en dus geen reden had om thuis te blijven. “Vergeten jullie je lampionnen niet?” vroeg één iemand voor de grap.

Voor de deur van het provinciehuis parkeerden ze een giertank, de mestspuiten naar de toegangspoort gericht, naar de stedelijke elite die het platteland vooral vanaf het papier kent. Ze zingen uit volle borst, maar de buit blijft uit. Als ik onze dochters ophaal van school en van het kinderdagverblijf, stroomt de colonne trekkers terug. ‘Wij boeren zijn het zat, zonder ons ligt heel Nederland op z’n gat’, staat op het bord voor op de trekker, die met zwaailichten voorbij rijdt. ‘Het is heel bijzonder, Nederland gaat aan smerige politiek ten onder’. En: ‘Noord-Holland neemt ons in de zeik, we gaan naar de andere kant van de dijk’.

Vermoeid

’s Avonds lopen we Sint Maarten. De lampionnen natgeregend en verwaaid. Bij het laatste huis, van onze overbuurman Beers, blijven we staan en zingen. Met een dienblad vol zakjes chips en chocoladerepen onder zijn arm doet hij de deur open. Ook Beers was mee met het boerenprotest en vermoeid deelt hij het snoep uit. “We krijgen helemaal niks”, zegt hij als ik vraag naar z’n dag. Hoofdschuddend staat hij voor me, in zijn trui met de naam van z’n veestal erop. “Wat doen ze straks met al dat boerenland als wij weg zijn? Dan gaan ze bouwen en geven ze het aan de industrie. Wordt het daar beter van?”

Mijn oudste dochter en haar vriendinnetje rennen ongeduldig naar de volgende boerderij. Hun tas zit weliswaar propvol, maar ze hebben de smaak te pakken. In de verte hoor ik ze alweer zingen. “We moeten onze stem laten horen”, zegt hij vermoeid en geeft onze jongste nog een extra zakje snoep, dat ze verkleumd van hem aanneemt en in haar Mickey Mous-rugtas stopt.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers.  

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden