OpinieSolidariteit

De keuze voor kwetsbare ouderen heeft ook een prijs

Lezer Peter Adriani (82) voelt zich bevoorrecht dat het beleid rekening houdt met kwetsbare ouderen. Maar stelt ook voor om later de gemaakte keuzes in deze coronacrisis nog eens te bediscussiëren.

Ik ben een kwetsbare oudere. Oudere, want: 82 jaar. Kwetsbaar, want: “met onderliggend lijden”. Aan die laatste, nu veel gehoorde, uitdrukking moet ik wennen. Ik voel me goed, en ik wil nog graag een poosje leven.

Het coronavirus, en het beleid daaromheen, hebben me doen beseffen dat ik nadrukkelijk tot een categorie behoor. Een categorie die hoge prioriteit heeft in het beleid. Bescherming van onze kwetsbare ouderen staat voorop, hoor ik onze premier telkens weer zeggen. En daar ben ik blij mee. Ik hoef er niet eens veel voor te doen: gewoon thuisblijven.

Ook voel ik me bevoorrecht. Ik ben beter af dan een geit. Die wordt, kwetsbaar en ouder of niet, geruimd (wat een vreselijk woord) als sprake is van een besmettelijke ziekte. Misschien onontkoombaar, als gekozen is voor intensieve veeteelt. Maar die keuze heeft vooral te maken met het kunnen voldoen aan onze zuivel- en vleesbehoefte. Het is niet de keuze van de geit.

Er zijn meer redenen om me als bevoorrecht te beschouwen. Armere landen dan Nederland zullen minder mogelijkheden hebben om een kostbare gezondheidszorg te financieren. Hoge prioriteit voor kwetsbare ouderen is er dan niet bij. Dat alles zet wel aan tot nadenken over de vanzelfsprekendheid van deze bevoorrechte positie. En dat nadenken betreft ook het beleid dat de regering met betrekking tot het corona-virus heeft gekozen.

Hoge prijs

Vooropgesteld: ik heb respect en bewondering voor de moedige, humane keuzes. Maar een keuze heeft ook een verlieskant. Alternatieven worden niet of minder gerealiseerd. Bij corona staat de beheersbaarheid van de gezondheidszorg centraal bij veel beslissingen. Dat blijkt te impliceren dat het opnieuw opstarten van de economie pas langzaam gerealiseerd kan worden.

En dat zal weer kunnen leiden tot veel ellende, zoals: faillissementen, werkloosheid, armoede, ziekte, vermindering van uitkeringen. Tot veel menselijk leed.

Dat is een hoge prijs, zo lijkt mij, die betaald moet worden om (onder meer) de risico’s voor mijn mede-ouderen en mij zo veel mogelijk te beperken. Op z’n minst lijkt het me op z’n plaats, om hiervoor mijn erkentelijkheid tot uitdrukking te brengen; bij dezen.

En wellicht is er ook aanleiding, dergelijke keuzes later nog eens onder de loep te nemen, en in de samenleving te bediscussiëren.

Lees ook:

Wie bepaalt of ouderen moeten willen blijven leven?

Wat is goed handelen? In de rubriek Nieuw Moreel Peil (NMP) onderzoekt Peter Henk Steenhuis telkens samen met een deskundige ethische vragen uit het coronatijdperk. Vandaag: wie bepaalt of ouderen moeten willen blijven leven?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden