Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De jongens met hun stenen weten ook wel dat alleen hun dood enige impact maakt

Opinie

Seada Nourhussen

Seada Nourhussen. © Maartje Geels
column

Mijn hele leven, waarschijnlijk ook uw hele leven, is het een vertrouwd beeld: de jongens met de stenen. Soms hebben ze een keffiyeh (bekend als PLO-sjaal) over hun neus en mond, soms hebben ze de zwart-wit-groen-rode Palestijnse vlag in hun hand of op hun rug, soms hebben ze ook gloeiende kolen en molotovcocktails. 

Maar altijd hebben ze hun stenen. Ook al heeft hun vijand tanks, drones en de eeuwige en angstaanjagend snel groeiende steun van het machtigste land ter wereld. Hun dodental is vrijwel altijd het honderdvoud van dat van hun vijand. Maar de jongens gooien hun stenen. Door het traangas en de rookwolken heen. Met of zonder zicht: de katapult gaat uit.

Lees verder na de advertentie

Het beeld van de jongens met de stenen is zo mediageniek, zo kunstzinnig, zo ontroerend dat het een dankbaar onderwerp is voor World Press-foto's en kunstenaars. Gegarandeerd sterk werk, de jongens met de stenen. Of nog liever: één jongen met een steen.

Zonder benen

Terwijl Nieuwsuur-presentator Eelco Bosch van Rosenthal een woordvoerder van het Israëlische leger eergisteren uitgebreid aan het woord liet over waarom het zeer geoorloofd was dat de Israëlische strijdkrachten bijna zestig doden veroorzaakten op één dag, was een jongen met een steen en slinger levensgroot in beeld achter de presentator. Naast hem brandde een autoband. Hij kwam niet aan het woord. Maar het was wel prachtig.

Zelf bleef ik ook staren naar een foto van een demonstrant in een rolstoel, zonder benen. Maar met steen en slinger. Er waren meer mannen zonder benen die zich op het strijdveld op de grens tussen Gaza en Israël mengden. Allemaal hadden ze hun benen verloren bij bombardementen in 2008, zo stond er bij de bijschriften. Maar geen van de beelden was zo wonderschoon als dat van de 30-jarige Fadi Abu Salah. 'Foto van het jaar!', klonk er op social media alsof er een wedstrijd was uitgeschreven. Salah werd maandag gedood.

(Tekst gaat verder onder tweet)

Het beeld van de jongens met de stenen is zo vertrouwd dat het bijna geruststelt: zij zullen er altijd zijn. Zo vertrouwd dat het ons bijna in slaap wiegt met het idee dat onrecht, ten minste op dat ene strookje land binnen dat andere strookje land in het Midden-Oosten, misschien wel zo moest zijn. Dat sommige levens opgeofferd moeten worden om een slecht geweten te sussen. Over een oorlogsverleden. Over verraad. Over een door ons gecreëerd moorddadig en koloniaal bewind dat op een perverse manier het evenwichtscentrum is geworden van foute machtsverhoudingen in de wereld.

Nadenken

Moeten we dat allemaal overhoop gaan gooien voor de mensen op dat ene strookje land binnen dat andere strookje land? Maar dan moeten we ook een hele verzonnen joods-christelijke identiteit, die net extra lekker gaat vanwege de opkomst van rechts-conservatieve, fascistische engerds op elk westers politiek toneel, om zeep gaan helpen. En nadenken over het verschil tussen antisemitisme en antizionisme. Over de scheidslijn tussen kritiek op een staat en kritiek op een volk.

Als er te veel doden tegelijk vallen, komt de Veiligheidsraad bij elkaar, met dezelfde machten die baat hebben bij het vertrouwde, foute evenwicht dat dit conflict verschaft. Iedereen die daar geen heil in ziet en tegen minderjarige stenengooiers in de cel is, roept al jaren: 'Bevrijd Palestina!' Anderen roepen dat de stenengooiers zich als kanonvoer laten gebruiken door Hamas.

Zij weten zelf ook wel dat hun dood vaak de enige impact is die ze op de buitenwereld kunnen maken. En zelfs dan verandert er niks. Ze weten ook wel dat stenen nooit zullen opwegen tegen scherpschutters. Toch gaan ze door, in de hoop dat vertrouwdheid het niet gaat winnen van onrecht.

Seada Nourhussen schrijft wekelijks columns voor Trouw. U kunt al haar columns terugvinden op trouw.nl/SeadaNourhussen.

Lees ook: 'Wat Israël bij de grens van Gaza deed, leek wel een soort executie'

Israël doodde maandag meer dan zestig Palestijnen bij het grenshek met de Gazastrook. Het land mag zijn grenzen verdedigen, zeggen experts in het internationaal recht, maar zomaar burgers doodschieten gaat te ver.

Lees ook: De Palestijnen die de Israëlische kogels trotseren zijn mensen zonder hoop

Terwijl aan de grens met Gaza de scherpschutters hun werk deden, had ik toevallig een gesprek met een medewerkster van Kerk en Israël Onderweg, een blad van de Protestantse Kerk in Nederland. 

Deel dit artikel