Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De grote vraag van de toekomst is hoe we omgaan met materiële overvloed

Opinie

Marjolijn van Heemstra

Marjolijn van Heemstra © Jörgen Caris
Column

Vandaag stond ik in een tweedehandswinkel. Wat in de rekken hing leek op wat er in de rekken van eerstehandswinkels hangt, dezelfde hoge tailles, heuptasjes, haarbanden. Het enige verschil was dat de tweedehandskleding haar kwaliteit al bewezen had.

De grote vraag van de toekomst, hoorde ik laatst van een futuroloog, is hoe we omgaan met materiële overvloed.

Lees verder na de advertentie

Als alles er al is, zijn er twee reacties mogelijk. Je geniet ervan dat je niets meer hoeft toe te voegen of je lijdt eronder dat je niets meer kunt toevoegen.

In de loop der jaren ging ik steeds meer vierkante meters tot de mijne rekenen

Ik zou willen dat ik bij die eerste groep hoorde, maar iets in mij lijkt gebrand op voortdurende expansie. Misschien zijn het mijn genen, een overgeërfde VOC-mentaliteit. Of misschien heb ik gewoon geïnternaliseerd wat in ons systeem verankerd zit: dat leven groeien is en dat groei gepaard gaat met het innemen van ruimte.

Misschien dat ik het daarom niet meer dan logisch vind dat ik door de jaren heen steeds meer vierkante meters tot de mijne ging rekenen. Van een kamer naar een studio, naar een appartement, en toen naar dit huis met twee verdiepingen - meer meters, meer spullen. 

Evangelie van groei

Vreemd is mijn onbewuste aanname dat er hierna nog iets groters komt. Niet omdat ook maar iets erop wijst dat wij een groter huis zouden kunnen kopen, in elk geval niet als we in de buurt willen blijven, maar omdat ik ben betoverd door het evangelie van de groei. En hoewel ik zo nu en dan iemand tegenkom die alles wegdoet om een leven te leiden met minder impact zie ik om me heen vooral veel geloofsgenoten.

Soms stel ik me voor hoe toekomstige mensen zullen zuchten onder het gewicht van wat wij nalaten. Onze broeken, meningen, haarbanden. Ik las ooit: hoe meer sporen een samenleving achterlaat hoe agressiever die samenleving is. Mocht dat inderdaad zo zijn, dan is het met ons niet zo best gesteld.

Een tijdje geleden zocht ik uit op welke bodem ons huis is gebouwd en las ik dat er op de grond die veertig meter onder onze voortuin ligt ooit beren, mammoeten, zelfs wolharige neushoorns liepen. Ik vond het een fijne gedachte dat hun resten, of de resten van hun resten, misschien nog aanwezig zijn in het systeem van ons aangeharkte plantsoen. Zoals ik het ook een fijne gedachte vind dat wij ooit een humuslaag worden, met al onze spullen en al ons gedoe. Hopelijk vruchtbaar genoeg voor een gloednieuwe soort.

Schrijfster en theatermaakster Marjolijn van Heemstra denkt na over geld en wat van waarde is. Lees hier haar eerdere columns.

Deel dit artikel

In de loop der jaren ging ik steeds meer vierkante meters tot de mijne rekenen