Column Sylvain Ephimenco

De gesegregeerde hel waar NRC-redacteur Sabrine Ingabire van droomt

Reni Eddo-Lodge, de zwarte schrijfster en feministische activiste uit Engeland, zal op 4 oktober in Arminius Rotterdam optreden voor een eenmalige boekpresentatie in Nederland. Haar bestseller ‘Waarom ik niet meer met witte mensen over racisme praat’ zal dan in het Nederlands verschijnen. Vorige week stuurden Nederlandse en Vlaamse kranten alvast iemand naar Londen voor promotie-interviews. Het liep helemaal mis: de schrijfster was furieus over de vragen die haar eerste interviewer stelde (naar verluidt iemand van de Volkskrant) en besloot alle andere afspraken af te zeggen.

‘Witte journalisten, zwarte schrijvers’ 

Wat is er dan voor vreselijks gebeurd? In een tweet vertelde Eddo-Lodge dat het eerste onderhoud van 45 minuten ‘ondraaglijk’ voor haar was omdat haar vragen werden gesteld over ‘afwezige zwarte vaders’ en ‘mesmoorden’. Kennelijk onderwerpen of vragen die niet passen in het officiële repertoire van de schrijfster. Wat de zaak opmerkelijker maakt, is het essay ‘Witte journalisten, zwarte schrijvers’ dat NRC-redacteur en De Morgen-columniste Sabrine Ingabire naar aanleiding van dit incident afgelopen weekeinde publiceerde op de site Dipsaus.

Hierin pleit de vrouw die in Rwanda geboren is en naar België gevlucht toen ze vier was, voor een soort beroepsverbod (mijn woorden) voor blanke journalisten als een zwartgekleurde medemens geïnterviewd moet worden. Dit zodat ‘irrelevante en racistische vragen’ niet door ‘onwetende en/of racistische witte journalisten’ gesteld worden. Want blanke journalisten eigenen zich opdrachten toe die ‘aan zwarte mensen toebehoren’, vindt de auteur. Ingabire: ‘Zwarte mensen zijn beter in staat om andere zwarte mensen te interviewen. Over wat dan ook. Kunst, politiek, koken, sport, wetenschap.’

Cachot

Dat wil zeggen dat een krant die Oranjespelers Babel of Depay wil interviewen voortaan geen blanke sportjournalist zou mogen sturen. Hetzelfde geldt voor het bevragen van, bijvoorbeeld, tv-presentator Humberto Tan of politica Sylvana Simons. En andersom dan? Stel je voor dat ik vanwege een nieuw boek weiger door een zwarte journalist te worden ondervraagd en eis dat alleen blanken mij mogen interviewen. In dit geval van apert racisme discrimineer ik inderdaad op grond van ras zoals door artikel 1 van de grondwet wordt gedefinieerd. Mij mogen ze dan voor een tijdje in het cachot opbergen.

Gelukkig stelt Ingabire: ‘Hoewel alle witte journalisten een onderdeel zijn van en bijdragen tot een racistische structuur, zijn ze natuurlijk niet allemaal racistisch’. Maar helaas: ‘witte kranten in hun wezen wel’. Dat die jongedame, die na het monsterlijke etnische geweld (800.000 doden in 1994) uit het tribale Rwanda is gevlucht, een soort apartheid in Europa wil introduceren (straks ook zwarte bakkers, slagers of kruideniers om zwarte klanten te bedienen?) mag opmerkelijk heten. Dit soort neo-racisme dat nauw bij identiteitspolitiek aansluit, moet een halt worden toegeroepen. Het alternatief is ­leven in de gesegregeerde en hatelijke hel waar mensen als Sabrine Ingabire van dromen.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden